Μαντίλα και γυμνός αφαλός
Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2006
Ένα απόσπασμα από την “Επιφυλλίδα” του Χρήστου Γιανναρά στην Καθημερινή της 15ης Ιανουαρίου 2006:
‘Ενα πολύ νέο κορίτσι σε πολυσύχναστο δρόμο των Bρυξελλών. Ξεχωριστή ομορφιά, αλλά το πρώτο που τραβάει την προσοχή είναι η σφιχτοδεμένη στο κεφάλι του μαντίλα. Προφανώς μουσουλμάνα και θέλει να το δείχνει. Kατά τα άλλα: κολλητό μπλουτζίν με τη ζώνη χαμηλά κάτω από τη μέση και τισέρτ κοντό, ώστε η γύμνια του αφαλού να αναδείχνει το αψεγάδιαστο κάλλος, τη χάρη της κορασίδας.
Πού πηγαίνει άραγε η κοπέλα αυτή;
Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2006 at 7:34 πμ
…μάλλον για ψώνια ?
Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2006 at 7:29 μμ
Ναι, όντως είναι πιθανό η δεσποινίς με τη μαντίλα και την οριεντάλ γοητεία να πήγαινε για ψώνια, αφού στη μικρή βελγική πρωτεύουσα οι δυο μεγάλοι πολυσύχναστοι δρόμοι, η Avenue Luise και η Rue Neuve είναι καθαρά εμπορικοί. Μάλιστα είναι πιο πιθανό η νεαρά με το καλυμμένο κεφάλι να έκανε τη βόλτα της στη Rue Neuve, στη «Νέα Οδό» ελληνιστί και θα σας εξηγήσω αμέσως το λόγο. Ο δρόμος αυτός βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα έξω από το λεγόμενο ιστορικό κέντρο των Βρυξελλών με τα γνωστά οικοδομήματα σε αρχιτεκτονικό στιλ Αrt Nouveau και Αrt Deco, τους πανάκριβους οίκους μόδας στην πλατεία Luise, το Παλάτι, το Κοινοβούλιο, τα Δικαστήρια καθώς και τα κέντρα λήψης αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Βρίσκεται σε μια περιοχή που τα τελευταία χρόνια γνωρίζει πρωτοφανή για τα δεδομένα μιας παλιάς πρωτεύουσας της κεντρικής Ευρώπης ανοικοδόμηση κι αυτό εξαιτίας της αθρόας «εισροής» μεταναστών από χώρες της ανατολής, από χώρες ισλαμικές. Άνθρωποι φιλήσυχοι ,σκληρά εργαζόμενοι κάτω από αμφίβολες συχνά συνθήκες πάρα τα επίσημα στοιχεία, που κατά τα λεγόμενα των αρχών δεν προκαλούν προβλήματα ούτε διαταράσσουν τις συνθήκες σχεδών μηδαμινών εντάσεων της βέλγικης κοινωνίας, ζουν τις τελευταίες δεκαετίες αποκλεισμένοι κυριολεκτικά στις φτωχογειτονιές πέριξ της λαμπερής από τα φώτα των τεράστιων πολυκαταστημάτων «Νέας Οδού».Από περιέργεια έκανα μια μέρα κι εγώ την «τουριστική» μου ξενάγηση στις γειτονιές αυτές, με φωτογραφική μηχανή για να κρατήσω σε άλμπουμ τις δικές μου στιγμές τύπου «χίλιες και μία νύχτες» και με αέρα μάλλον – εκ των υστέρων κρίνοντας- προκλητικά «ευρωπαϊκό».Μερικές στάσεις μετρό από το κέντρο και μοιάζει σα να μπαίνεις σε άλλη πόλη. Γκρίζες προσόψεις πολυκατοικιών κουτιών, βρώμικο αστικό περιβάλλον ,δρόμοι έρημοι με διαφημιστικές γιγαντοαφίσες στα πεζοδρόμια να σπάνε τη μονοτονία, βλέμματα καχύποπτα , διψασμένα . Με λίγα λόγια, ένα σύγχρονο «Γκέτο». Οι συνθήκες διαβίωσης για τους μετανάστες με τη μαντίλα είναι αντίξοες στο Βέλγιο, οι ευκαιρίες στην εκπαίδευση και την εργασία άνισες, η πρόσβαση στις παροχές του κοινωνικού κράτους δυσχερείς άσχετα από τις πολιτικές δηλώσεις. Δύο κόσμοι εκ διαμέτρου αντίθετοι μέσα στην ίδια πόλη του ενός μόλις εκατομμυρίου κατοίκων , στην καρδιά της Ευρώπης και της Ευρωπαικής Ένωσης. Μόνη ελπίδα «σύγκλισης» το αισιόδοξο πρόσωπο της μοντέρνας ανατολίτισσας;
Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2006 at 7:57 μμ
ΥΓ:Και με αφορμή τον ηλεκρονικό διάλογο μια πρόταση για ανάγνωση:”Salonica,city of Ghosts,Christians,Muslims and Jews,1430-1950″ του Mark Mazower.Ιστορικό και όχι μόνο…
Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2006 at 8:39 μμ
Καλησπέρα κι από μένα…Τυχαία βρεθηκα εδώ κοντά και μου τράβηξε το βλέμμα το θέμα σου…Καλή τύχη στο forum σου.
Η κοπέλα πάει μέχρι την επόμενη γωνία να ξεπαρκάρει το ωραίο της αμάξι.Με λίγη αγωνία και λίγο άγχος. Λες να την αναγνωρίσει κανένας περαστικός; Δε θα ήθελε ποτέ να θέσει υπό αμφισβήτηση την φυσικοθεϊκή υπόσταση της ομορφιάς της και να απειλήσει την καριέρα της.Σε 15 μέρες τα μάτια δε θα είναι πια μελανιασμένα, τα χείλη θα είναι σαρκώδη και οι γωνίες του προσώπου πιο αιχμηρές, σαν το μαχαίρι του πλαστικού χειρουργού που πριν λίγο την έκοψε.
Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2006 at 10:38 μμ
Γειά και χαρά! Λίγο σουρρεαλιστικό το τελευταίο σχόλιο… Θα μ’ ενδιέφερε λίγη ανάλυση!
Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2006 at 9:03 μμ
Ίσως…ίσως πάλι να είναι απόλυτα ρεαλιστικό…
Άλλωστε ο σουρρεαλισμός φλερτάρει με την πραγματικότητα κάθε στιγμή, όπως η ζωή με τον θάνατο…Τόσο απαξιωτικά που έδωσες τον χαρακτηρισμό σου όμως, δίνεις την εντύπωση ότι ο σουρρεαλισμός είναι κατώτερος από κάθε άλλο τρόπο σκέψης, που ίσως να συγγενεύει περισσότερο με τη λογική αλληλουχία των πραγμάτων…
Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2006 at 3:03 πμ
Παρεξήγηση! Ίσως βέβαια να έφταιγε η ασάφεια στο comment μου ή να παρασύρθηκα από μια τρέχουσα χρήση του όρου στη γλώσσα μας. Κάθε άλλο παρά περιφρόνηση αισθάνομαι για τον υπερρεαλισμό. Ίσα ίσα που θεωρώ ότι είναι μια απάντηση στα εμπόδια που συναντούν τα πεπερασμένα λογικά όρια ή, όπως είπες, μια σύζευξη της αντίθεσης ζωής-θανάτου. Για να μην αναφέρω καν το αισθητικό μεγαλείο που έφερε ο υπερρεαλισμός στην τέχνη. Και με την αφορμή που μου έδωσες θα γράψω κάτι για αυτό.
Έγραψα το σχόλιο, επειδή είχα και έχω την περιέργεια να κατανοήσω/αισθανθώ καλύτερα αυτό που έγραψες. Ξέρεις ότι χρειαζόμαστε μερικές φορές κάποια πατήματα για να εισχωρήσουμε στο νόημα ή την αίσθηση μιας έκφρασης. Ιδίως όταν αυτή είναι απρόσμενη. Και λέω απρόσμενη και το ομολογώ (με κίνδυνο να ξανα-χαρακτηριστώ ρατσιοναλιστής) ότι περίμενα (το λογικά αναμενόμενο) δηλαδή κυρίως να σχολιαστεί η αντίφαση ανάμεσα στην παράδοση και τη νεωτερικότητα και οι επιδράσεις της στην πορεία μας (Που πηγαίνει αυτή η κοπέλα;) ως άτομα και ως κοινωνία. Ή το πώς θα μπορούσαμε να κρατήσουμε στοιχεία της παράδοσης που έχουμε ανάγκη προσαρμοσμένα στα νεωτερικά δεδομένα. Δεν θεώρησα ή δεν φαντάστηκα, αν το θέλεις, ότι μπορεί να αμφισβητηθεί η μαντίλα της συγκεκριμένης κοπέλας ως ένδειξη θρησκευτικής ταυτότητας.
Το σχόλιο σου όμως έκανε μια τομή πέρα από αυτό και τοποθέτησε την κοπέλα της ιστορία σε έναν απρόσμενο χώρο. Η κοπέλα την οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή φανταζόμουν ντροπαλή με διάθεση να ανοιχτεί διστακτικά στην κοινωνία… ή μοντέρνα με διάθεση να μείνει ολίγον παραδοσιακή… σε κάθε περίπτωση όμως μια κοπέλα που αμφιταλαντεύεται έστω και ασυνείδητα… Η κοπέλα αυτή μεταμορφώνεται μέσα στο σχόλιο σου σε μια γυναίκα με ξεκάθαρους υπολογισμούς μέσα της. Γίνεται κυνική. Θέλει να ακολουθήσει την επιταγή της θηλυκότητας όπως αυτή επιβάλλεται πλέον και στην πιο φαντασμαγορική της μορφή. Και φυσικά η μαντίλα δεν είναι πλέον θρησκευτικό σύμβολο, αλλά ένα κάλυμμα, κάτω από το οποίο κρύβει το μυστικό της, την τεχνητή υποστήριξη της ομορφιάς της.
Οφείλω, λοιπόν, να παραδεχτώ, ότι, αν και θέλω να θεωρώ τον εαυτό μου ανοιχτό σε μια απρόσμενη πορεία της σκέψης, στο σημείο αυτό φάνηκα προκατειλημμένος. Αν έχεις υπόψη σου λοιπόν τον πίνακα του Νταλί, βρήκα πάνω στο τηλέφωνο αντί για ακουστικό έναν αστακό! Με αυτήν την έννοια αναγνωρίζω την εύστοχη υπερρεαλιστική ευφυΐα στο σχόλιο σου.
Ελπίζω να περνάς από δω πού και πού!