“April is the cruelest month”

“Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός” μεταφράζει ο Σεφέρης τον πρώτο στίχο της Έρημης Χώρας του Τόμας Έλιοτ. Μάλλον τελικά η Έρημη Χώρα είναι το ποίημα που έχει αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα επάνω μου, για να παραφράσω αυτό που η moga σχολίασε κάτω από το άρθρο Συμποτικά! Γιατί όμως είναι σκληρός;

Κυριολεκτικά, επειδή δίνει μια γεύση άνοιξης, την οποία με σκληρό τρόπο κάποιες στιγμές παίρνει πίσω. Και όποιος ζει στη Δυτική Ευρώπη μπορεί να το νιώσει καλά αυτό. Μεταφορικά, επειδή η αναγέννηση της φύσης θυμίζει οδυνηρά την αδυναμία του ανθρώπου να δώσει νόημα στη ζωή του. Θεωρεί ο Έλιοτ ότι στο σύγχρονο κατακερματισμένο κόσμο η ψυχή μας παραμένει ανικανοποιήτη, μακριά από τις φυσικές της ανάγκες. Όπως εύστοχα παρατηρεί ένας διαδικτυακός σχολιαστής, ίσως αυτά να είναι λόγια της Σίβυλλας, την ώρα που βλέπει την άνοιξη να έρχεται και αυτή μαραζώνει μέσα στη μικρή γυάλινη φιάλη.

Βέβαια, όταν είναι κανείς νέος, νομίζει κάθε άνοιξη ότι αναγεννιέται. Θεωρεί ότι η ζωή είναι το βιολογικό ξύπνημα που νιώθει αυτή την εποχή. Είναι, όμως, αμφίβολο αν υπάρχει κάτι περισσότερο πίσω από αυτήν τη φυσική ευφορία. Ένα εσωτερικό νόημα που να χαρακτηρίζει την ύπαρξη μας. Ίσως απλά να ξεγελιόμαστε από την επιφανειακή αίσθηση των πραγμάτων. Και αυτόν ακριβώς τον προβληματισμό θέλησα να θίξω με τα τελευταία μου άρθρα, με διαφορετικό ύφος στο καθένα. Αναρωτιέμαι τελικά ποιες είναι οι ενδείξεις ότι είμαστε ζωντανοί, ότι μπορούμε να βιώσουμε κάτι περισσότερο από αυτό που είναι της μόδας. Μήπως τελικά ζούμε περισσότερο με στερεότυπα τη ζωή που θα θέλαμε;