Cultural Hegemony
Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2006
Προσθήκη στο τελευταίο άρθρο.
Η κουβέντα για τα πρότυπα και την κυρίαρχη κουλτούρα είναι στα χείλη πολλών. Πάνε πολλές δεκαετίες από τότε που ο Γκράμσι ανέλυσε το μηχανισμό της και μας είπε ότι ούτε φυσική είναι, ούτε αναπόφευκτη. Στο φαινόμενο αυτό βρήκε την αιτία, γιατί η πρόβλεψη του Μαρξ για κομμουνιστικές επαναστάσεις στις ευρωπαϊκές, βιομηχανικές χώρες δεν πραγματώθηκε ποτέ. Η ισχυρή επιρροή της ηγεμονικής κουλτούρας πάνω στις συνειδήσεις των υποκειμένων ενός συστήματος οδηγεί στον επαναπροσδιορισμό των προσωπικών τους επιδιώξεων και τις υποτάσσει στο ιδεώδες ότι όλοι μπορούν να πετύχουν μέσα στο σύστημα, ο καθένας στα πλαίσια του κοινωνικού του μικρόκοσμου. Μια μικρή εισαγωγή στη θεωρία του Γκράμσι από τη Wikipedia.
Σάββατο, 15 Ιουλίου 2006 at 2:56 μμ
Πολύ ενδιαφέροντα τα δυο τελευταία άρθρα. Θα έλεγα πως ίσως είναι τα πιο ενδιαφέροντα που διαβάσα σ’αυτό το blog. Επίτρεψέ μου, φίλε Κηρουλάριε, να σου θέσω ακόμα ένα ερώτημα-προτοπή, ίσως περισσότερο βαθύ. Βάσει των σχολίων σου για τα νέα δεδομένα και δοθέντος ότι είσαι κι εσυ Έλληνας στην καταγωγή και στη σκέψη (αν θέλεις τα θέτουμε και τα δύο αυτά υπό αμφισβήτηση, ιδίως το τελευταίο, και όχι μόνο αναφορικά με σένα αλλά με όλους μας) τι ορισμό δίνεις στην Ελλάδα, ως όρο πρωτίστως πολιτισμικό, μέσα στο χώρο και στο χρόνο. Διαβάζω κάτι πολυ ενδιαφέρον αυτόν τον καιρό. Ετοίμασε κάτι κι εσυ κι ας ανταλλάξουμε απόψεις, εάν βεβαίως συμφωνείς.
Σάββατο, 15 Ιουλίου 2006 at 5:50 μμ
Χθες το απόγευμα συζητούσα με κάποιον Γερμανό κύριο -και φιλέλληνα- σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί στο νεοελληνικό κράτος. Του ανέφερα κάποια σημεία που συνιστούν κατά τη γνώμη μου και τη βαθύτερη παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας. Παρατήρησα ότι του ήταν δύσκολο να αντιληφθεί ότι πίσω από τα αρχαία ερείπια και τα ελληνικά γράμματα γενικότερα υπάρχει πλέον μια κοινωνία χωρίς ταυτότητα και προσανατολισμό. Ίσως και να τον απογοήτευσε κάπως αυτή η περιγραφή. Σίγουρα όμως όχι περισσότερο από όσο εμάς τους ίδιους.
Τα γράφω αυτά, γιατί θεωρώ ότι αποτελούν τη δεύτερη όψη του νομίσματος που ρίχνεις στο τραπέζι. Πρώτα δηλαδή συζητάει κανείς για το τι συνιστά τελικά αυτό που λέμε ελληνισμό και έπειτα κατά πόσον αυτή η πολιτισμική στάση χαρακτηρίζει το νεοελληνικό κράτος/ κοινωνία.
Νομίζω ότι ήδη έχω μια ιδέα για μια επόμενη εισαγωγή (post)… Και φυσικά θα με ενδιέφερε να μάθω τι διαβάζεις.