Η αρχή μιας ιστορίας χωρίς τίτλο

Αργά. Αδύναμο φως από ένα πορτατίφ. Μια σκοτεινή μουσική γεμίζει το δωμάτιο. Αναζητώ εκείνους, για να πιάσω μιαν άκρη, να καταλήξω κάπου που δεν ξέρω, που δεν φαντάζομαι καν… Αλλά είναι μακριά…

Κάθε τόσο νόμιζα πώς είχα καταφέρει να βάλω τα πράγματα στο μυαλό μου σε μια σειρά. Σε ένα λογικό ειρμό, όπου το καθετί έχει τη θέση του και το σκοπό του. Μα δεν αργούσε να ‘ρθει ένα βράδυ που πάλι ο ήχος της τρομπέτας θα σερνόταν νωχελικά μέχρι τα κατάβαθα του μυαλού μου και θα έλυνε τις αρθρώσεις της λογικής. Θα σώριαζε το σκελετό της σκέψης μου και θα άπλωνε ένα μαύρο φόντο. Όμως το μαύρο αυτό φόντο σύντομα θα εξαφανιζόταν, για να ξετυλιχτούν πάνω του πολύχρωμα, μαγικά χαλιά να με πάρουν και να με οδηγήσουν στη χώρα του ποτέ και του πουθενά. Κι αν πίεζα το μυαλό μου να αρνηθεί το ταξίδι αυτό, το ήξερα ότι στο τέλος θα ακολουθούσα. Ανεπαίσθητα, ανάλαφρα πηδώντας από χαλί σε χαλί θα πατούσα το πόδι μου στην άλλη όχθη…

Το αίμα φούσκωνε από τη ζέστη, την υγρασία, το αλκοόλ… Μάταια περίμενα ένα ρεύμα να με καλμάρει. Άκουγα κάθε τόσο από το βάθος ένα βούισμα. Κάποιο αυτοκίνητο περνούσε και χανόταν, ασήμαντος ήχος. Δεν έβλεπα καν τα φώτα, γιατί ο δρόμος ήταν κρυμμένος πίσω από δέντρα. Μόνο μπορούσα πάνω από τις κορυφές να διακρίνω το μαύρο της θάλασσας να ανακατεύεται με το σκοτάδι. Έσπαζε μόνο από ελάχιστα διάσπαρτα φώτα, που θα έστηναν για κάποια άλλα μάτια ένα ρομαντικό, καλοκαιρινό βράδυ. Όμως η δική μου έμπνευση είχε απλά τελειώσει, είχε εξαντληθεί. Παρατημένη σ’ ένα τραπέζι στη βεράντα ανάμεσα σε αραδιασμένα εδώ και μέρες βιβλία και παλιόχαρτα γύρω από ένα λάπτοπ. Και κάπου εκεί ένα γυάλινο τασάκι ακόμα μια φορά γεμάτο. Μια πράξη φθοράς ταιριαστή μ’ εκείνα τα ανούσια βράδια, που στοιβάζονταν το ένα μετά το άλλο, όσο πάλευα να βγάλω απ’ το κεφάλι μια ιδέα. Όχι τόσο για να δημιουργήσω μα περισσότερο για να βρω ένα λόγο να συνεχίσω. Τώρα δεν είχα όρεξη πια. Έπεσα στην καρέκλα και μετρούσα το κάθε δευτερόλεπτο βασανιστικά. Το βλέμμα μου καρφώθηκε πάνω σε μια γόπα που έκαιγε αδιάφορα μέσα στο τασάκι. Πήρα την τελευταία τζούρα και το πίεσα δυνατά να σβήσει. Ένα στιγμιαίο διάλειμμα μέχρι το χέρι, το αριστερό – γιατί το δεξί είχε μείνει ακουμπισμένο πάνω στο τραπέζι- να πιάσει ξανά το πακέτο. Έπαιξα για λίγο με το τσιγάρο, το άφησα να κυλήσει. Το στόμα μου είχε στεγνώσει και αποζητούσε κάτι υγρό. Ίσως αυτή η ανάγκη μονάχα μπορούσε να με κουνήσει. Για το ψυγείο. Πάγος, Αβάνα, κόλα, στυμμένο λεμόνι. Μηχανικές, προδιαγεγραμμένες κινήσεις. Προς τα έξω πάλι. Για λίγα δευτερόλεπτα ο χρόνος μου πάγωσε. Βρισκόμουν στην προχωρημένη εκείνη μεθυσμένη αφασία που σε φέρνει βήμα, βήμα στη νάρκωση για να μπορέσεις μόνο έτσι να κοιμηθείς. Μια στιγμή που προσεύχεσαι σιωπηρά, για μια απρόσμενη τροπή. Χωρίς μεγάλη ελπίδα. Αλλά κάπου βαθιά μέσα ξέρεις πώς μπορεί να συμβεί.

Το τηλέφωνο ήταν παρατημένο κι αυτό ώρες, μπορεί μέρες κάτω από ένα παλιό βιβλίο με ποιήματα. Ακούμπησα το ποτό, έσπρωξα το βιβλίο, κοίταξα για λίγο την οθόνη να παρατείνω τη στιγμή. Άγνωστος. Έβαλα το τσιγάρο στο στόμα. Με το ναι το άναψα. Μου είπε να είμαι έτοιμος σε μισή ώρα. Έκλεισα. Δε ρώτησα για πού. Ήξερα βέβαια τη φωνή. Ο τελευταίος άνθρωπος που είχα μιλήσει πριν από τέσσερις, ίσως και πέντε μέρες. Ήπια μια γουλιά. Μια ιδέα ζωντάνιας κατέβηκε μέσα μου. Έμεινα ήρεμος όμως. Μετά από πολλά, αμέτρητα τέτοια βράδια ήξερα να εκτιμώ μια καλή στιγμή. Να την αφήνω να με γεμίσει αργά, χωρίς να τη σπαταλάω με καμία έκφραση. Έβαλα απλά να παίζει εκείνη η τρομπέτα το δικό της μονότονο, διαλυμένο σκοπό. Το μοτίβο ήταν πια περίεργα οικείο, το ένιωθα δικό μου. Και ήθελα να το ακούσω ξανά με την καινούργια μου διάθεση. Τη διάθεση της προσδοκίας.

(Συνεχίζεται στο επόμενο)