Νέοι της Σιδώνος

Μια μικρή σημείωση: Το ποίημα αυτό εκφράζει δύο διαφορετικές απόψεις για το τι φτιάχνει τελικά τον ελληνισμό ή γενικότερα την πολιτισμική ταυτότητα. Ας πούμε περισσότερα στα σχόλια.

Κωνσταντίνος Καβάφης

Νέοι της Σιδώνος (400 μ.Χ.)

Ο ηθοποιός που έφεραν για να τους διασκεδάσει
απήγγειλε και μερικά επιγράμματα εκλεκτά.

Cultural Hegemony

Προσθήκη στο τελευταίο άρθρο.

Η κουβέντα για τα πρότυπα και την κυρίαρχη κουλτούρα είναι στα χείλη πολλών. Πάνε πολλές δεκαετίες από τότε που ο Γκράμσι ανέλυσε το μηχανισμό της και μας είπε ότι ούτε φυσική είναι, ούτε αναπόφευκτη.

Σοφόν το σαφές

Με το σχόλιο του ο Inquisitor με σπρώχνει προς το σαφές. Προς τα εκεί βαδίζει και η αυτοκριτική που σε κομμάτια φανερώνουν δυό, τρία τελευταία άρθρα. Σε λόγια δεμένα γύρω από μια ραχοκοκαλιά στέρεη και όχι λόγια έρμαια, ασπόνδυλα. Μακριά ασφαλώς από το δογματισμό μα με ειρμό και ύφος ταιριαστό. Ακόμα και το αυθόρμητο, το τρελό προϊόν της σκέψης και της πράξης βγαίνουν μέσα από μια θεμελιωμένη διεργασία. Αν εύκολα χρησιμοποιούμε την άδεια της ηλικίας ή της τέχνης για να εξυψώσουμε τα προχειρολογήματά μας υπονομεύουμε το λόγο και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Αποριών συνέχεια

Αναρωτιέμαι μερικές φορές ποιος είναι ο στόχος προς τον οποίο συγκεντρώνουμε τις δυνάμεις μας. Ένα ερώτημα που αφορά στο άτομο και στο σύνολο. Κάποιες στιγμές τα γεγονότα θέτουν το ζήτημα με επιτακτικό τρόπο, όταν η αποτυχία μιας στάσης είναι φανερή. Όμως, ακόμα και τότε είναι αμφίβολο αν αποφασίζουμε να δούμε κατάματα αυτό που συμβαίνει. Είμαστε όμως τελικά ικανοί να σκεφτόμαστε, να καθορίζουμε δηλαδή οι ίδιοι την προσωπική μας στρατηγική, ή μήπως όχι, οπότε προτιμάμε τελικά να υπεκφύγουμε. Να καταφύγουμε σε προκατασκευασμένες λύσεις που προσφέρονται στη βιτρινά της κοινωνίας μας.