Harry Klynn

Το σεκάνς αυτό ξεκίνησε όταν κατέβασα ένα φιλμ με τίτλο “Εις μνήμην Χάρρυ Κλύνν”. Για κακή μου τύχη η εικόνα ήταν χάλια (πώς να χωρέσεις 90 λεπτά βίντεο σε 45 MB;). Έτσι περισσότερο άκουσα κάποια κομμάτια: Το τρέιλερ της υπερπαραγωγής “Βαραβάς” (παρωδία της τσινετσιτά με το Χάρρυ Κλυνν στο ρόλο του Βαραβά να κουβαλάει ένα σταυρό και όταν πέφτει ξερός να φαίνεται το ρολόι, “φοριέται και στο αριστερό, σαν κόσμημα”!). Τη Λιάνα Κανέλη στην κηδεία του Χάρρυ Κλυνν να παίρνει συνέντευξη από Καραμανλή, Παπανδρέου (“Ας είναι πράσινο το χώμα που θα τον σκεπάσει”), Ράλλη (όλοι αυτοί βγαίνουν μέσα από μαύρες μερσεντές εποχής) και Κύρκο (που φτάνει με παπάκι). Τη θρυλική διαφήμιση που ο άντρας τινάζει τη στάχτη από το τσιγάρο στο πάτωμα, η γυναίκα τον ακολουθεί και σκουπίζει και η φωνή λέει: “Για να μην τον παίρνετε από πίσω! Κάντε του μια πίπα… δώρο! Πίπες Νταϊάνα. Υγεία, καθαριότης, αρχοντιά.” Τους οπλαρχηγούς να παίζουνε ΠΡΟ-ΠΟ και το Σωκράτη, το φιλόσοφο, να κάνει μεταγραφή χαφ για ποδοσφαιρική ομάδα!

Αυτό που μου χτύπησε πάντως πάλι είναι ο σουρρεαλισμός του Χάρρυ Κλυνν. Ίσως και ο μόνος αξιόλογος κωμικός σουρρεαλισμός που είδαμε στην ελληνική τηλεόραση. Μια αρκετά εύστοχη εικόνα της τρέλας των 80ies που η γενιά μου κουτσοπρόλαβε να θυμάται στο δεύτερο μισό της. Με λένε Αρτέμη, για όσους θυμούνται από το Αλαλούμ. Μια σάτιρα που να πετυχαίνει άραγε και το μπλόγκιν; Μάλλον, αν σκεφτείς το ζοριλίκι που καμωνόμαστε καμιά φορά εμείς οι μπλόγκερς (και εγώ μέσα για τα καλά). Που πήγε όμως αυτή η σάτιρα; Σα να δυσκόλεψαν λίγο τα πράγματα και η σάτιρα έχει περιοριστεί σε χιουμοριστική κριτική, στενά κολλημένη όμως σε μεμονωμένα γεγονότα. Ίσως αυτή να ήταν και η ιδιαίτερότητα του Χάρρυ Κλύνν (τουλάχιστον όπως συμπυκνώθηκε στις δύο ταινίες του: Το Αλαλούμ και το Made in Greece) , ότι συνδύαζε τύπους, έκανε μια σύνθεση, έπιανε μια συνολική πραγματικότητα -όπως οι Δέκα Μικροί Μήτσοι μεταγενέστερα.

Το θέμα είναι πάντως ότι μετά από αυτή τη μικρή δόση Κλυνν έκανα ένα βήμα παραέξω από το φράχτη της δικής μου συχνά στεγνής κριτικής, είδα τα πράγματα λίγο πιο ευτράπελα, με μια κωμική γκριμάτσα, σα να λέμε χαλάρωσα λίγο.

Από το σάιτ του Χάρρυ, που το ριξα μια ματιά, τα δέκα χρόνια που έμεινε στην Αμερική 1964-74, που μάλλον εξηγούν αρκετά στοιχεία στη σάτιρά του, και η κλίση του στους υπολογιστές ήδη από τη δεκαετία του ‘80. Δε μου έκανε έκπληξη άρα, όταν βρήκα και το μπλογκ του. Όλα τα λεφτά το About Me! Όσοι προλάβατε και πήρατε πρέφα τη Φρικηπαίδεια από το ποστ της Moga θα κάνετε το συσχετισμό με το προφίλ στο μπλογκ του Χάρρυ. Αν και μάλλον ο Χάρρυ καταλέγεται στους θεωρητικούς θεμελιωτές της εγκυκλοπαιδικής παρωδίας. Σκέφτομαι μάλιστα να γράψω και το δικό μου αντίστοιχο παρωδιακό προφίλ… Δέχομαι προτάσεις!