Allimiamera, Pascal: Ξεκάθαρες σχέσεις

Προφανές ότι σημασία έχει και ο τρόπος με τον οποίο λανσάρεις ένα θέμα. Μπορεί το ζουμί να βρίσκεται στο περιεχόμενο αλλά καμιά φορά θες και καλή γαρνιτούρα. Τα λέω όλα αυτά γιατί είδα ότι μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, για την οποία είχα φτιάξει ένα λινκ σε παλιότερο ποστ μου, πέρασε ασχολίαστη. Αναφέρομαι στο “Χρονικό ενός one night stand” που έγραψε στο μπλογκ της “Arbeit macht frei” η allimiamera.

Αυτό που νομίζω ότι έφταιξε ήταν ότι έδωσα ένα ξερό λινκ. Πάρτε και διαβάστε σα να λέω. Δεν πάει έτσι όμως. Ας επανορθώσω.

Τις προάλλες διάβασα στις “Αμπελοφιλοσοφίες” του Pascal το ποστ “Οι ψηφοφόροι τσούλες και ο πρίγκηπας του παραμυθιού”. Από το ποστ θα απομονώσω εδώ μια ιδέα που θέλω να συνδέσω με το “Χρονικό ενός one night stand”. Γράφει λοιπόν ο Pascal:

Όπως μου φαινόταν απόλυτα λογική- και πάω στοίχημα ότι φαίνεται απόλυτα λογική σε πολλούς- η πεποίθηση ότι για τον καθένα μας υπάρχει άλλος ένας και μοναδικός. Ο ΕΝΑΣ. Η ΜΙΑ. Ότι μέχρι να τον βρεις δεν θα έχεις νιώσει τίποτα. Ότι αν τον βρεις και τον χάσεις δεν θα ξαναβρείς άλλον σαν κι’ αυτόν. Δεν το ψάχνεις παραπέρα. Απλά έτσι είναι.
Σ’ αυτό βοηθάει βέβαια και η σύγχρονη βιομηχανία του lifestyle. Ενώ από τη μία προάγει το sex και την ελευθεριότητα, από την άλλη, φροντίζει, να τονίζει ότι πρέπει να βρεις τον έναν ή τη μία.
Μαλακίες.

(…)

Γιατί πρέπει να υπάρχει μια αυτοπαρηγοριά για τους ανέραστους/ανέραστες που αντί να ψάξουν γιατί δεν είναι αρκετά ελκυστικοί στο άλλο φύλο, θεωρούν ότι απλά δεν ήρθε αυτός/αυτή που αξίζει πραγματικά. Πολλά μπορεί να είναι τα γιατί.
Μαλακίες στο τετράγωνο.

Δεν υπάρχει ο ένας και μοναδικός. Υπάρχουν αυτοί που μας ταιριάζουν κι’ αυτοί που όχι. Αν φύγει ο ένας, θα έρθει αργά ή γρήγορα άλλος. Δεν ξέρεις βέβαια αν σου κάνει, δεν γράφει από κάτω κανένα νούμερο που δείχνει, π.χ, στα πόσα μποφόρ ρουτίνας αντέχει. Είναι διαφορετικό μοντέλο, απλά.

Το δοκιμάζεις και αν γουστάρεις το κρατάς. Αν όχι, πάμε γι’ άλλα. Κι΄ αν σ’ αφήσει χωρίς φωτιά με το πρώτο αεράκι, no problem. Μένεις για λίγο ατσίγαρος. Από τη στιγμή που δεν είναι ο ένας και μοναδικός που θα σ’ ανάψει εντός σου, υπάρχουν κι’ άλλοι.

Μη βιαστείτε να με θεωρήσετε αντιρομαντικό. Μπορεί να μην πιστεύω ότι υπάρχει η μία και μοναδική, αλλά κάθε μία που είμαι μαζί της συνειδητά και την έχω επιλέξει για σύντροφό μου, τη θεωρώ ως τη μία και μοναδική.

Βάζω και τη δική μου υπογραφή κάτω από αυτές τις πολύ εύστοχες παρατηρήσεις. Αν είχαμε χωνέψει καλά αυτό το αυτονόητο και είχαμε ξεδιαλύνει τη θολούρα του ερωτικού ιδεαλισμού θα μπορούσαμε να εκφραστούμε πιο απλά, πιο άμεσα, πιο ικανοποιητικά χωρίς να παραδέρνουμε μέσα σε άγχη και ανασφάλειες που πηγάζουν άλλωστε από το ανικανοποίητο. Πάνω σε αυτή τη βάση είχα εκτιμήσει και το “Χρονικό ενός one night stand” και μάλιστα ιδιαίτερα τη γυναικεία σκοπιά πάνω στο θέμα. Κάτι που δείχνει ότι τελικά άντρες και γυναίκες δεν είναι τόσο διαφορετικοί, όσο μερικές φορές πάμε να πιστέψουμε. Αντιγράφω λοιπόν:

Ανά δίλεπτο – όχι συχνότερα, μην σε περάσει για καμιά λυσσασμένη- γυρίζεις προς το μέρος του και τον κοιτάζεις ίσα στα μάτια σαν να τον προκαλείς σε παιχνίδι σκάκι. Έπειτα το αόρατο τζάμι που σας χωρίζει σπάει. Αρπάζει το αόρατο γάντι που του έχεις μόλις πετάξει και έρχεται προς το μέρος σου φέρνοντας μαζί του όλη την αύρα της επιτηδευμένα, ανεπιτήδευτης γοητείας, της ανεμελιάς και του τυχαίου. Χαμογελάει. Με αυτό το βλέμμα που μια γκόμενα του είπε κάποτε να φοράει πιο συχνά γιατί του πάει, ή που τέλος πάντων έτσι νομίζει. «Θα πιεις κάτι;» σε ρωτάει. Και στην ουσία, αυτό που σε ρωτάει είναι αν θα πεις κάτι. Κάτι που να κάνει τον ένα να ανεχτεί ευχάριστα την παρουσία του άλλου μέχρι το επόμενο πρωί. Ψάχνετε και οι δύο έναν καλό λόγο που θα σας κρατήσει μαζί μέχρι το ξημέρωμα…

(…)

«Δεν θα υπάρξει αύριο» σκέφτεσαι και η σκέψη αυτή αντί να σου κόβει την ορμή σε οπλίζει με ακόμη μεγαλύτερο πείσμα. Αυτό στη χειρότερη περίπτωση. Γιατί στην καλύτερη δεν σκέφτεσαι απολύτως τίποτα. Δεν μιλάς και πολύ –λίγο από συστολή, λίγο από την ελαφριά ζαλάδα-…

Αναρωτιέμαι γιατί να μας παίρνει τόσον καιρό να φτάσουμε σε μια τόσο καθαρή θέση;