Tribute to Panagiotis Hadjistefanou

Μ΄αυτόν τον τίτλο είχα γράψει πριν από δυο χρόνια ένα κείμενο για τον Παναγιώτη Χατζηστεφάνου σε κάποιο φυλλάδιο. Εκεί είχα πιαστεί με τις αναφορές του στο Rammellzee και το SunRa. Ήταν οι δυο μουσικοί που είχε αναφέρει, όταν έσκασε μύτη ντυμένος εικονοκλαστικά στην τελευταία του εκπομπή στο Fame Story -ναι, εκεί που τα ‘χωσε στη Νάνσι και τη Δάφνη Μπόκοτα.

Ο Παναγιώτης ζει και βασιλεύει λοιπόν και γράφει στη στήλη Σκοτεινός Παντογνώστης στο σάιτ Surlulu, όπου και απαντάει στον πόνο του αναγνώστη. Σήμερα θα πιαστώ με τις απαντήσεις του σε δυο ερωτήσεις που έχουν να κάνουν με τα γράμματα, καθότι πάνω απόλα είμαστε ένα μπλογκ λόγου -κατά το εκπομπή λόγου.

Ερώτηση πρώτη από το Νίκο:

Εχει διαβάσει κανένας ολόκληρο βιβλίο του Τζέημς Τζόυς; Γιατί εγώ, που έχω τελειώσει Φιλοσοφική, δεν καταφέρνω ποτέ να τελειώσω ένα βιβλίο του; Ρωτάω από περιέργεια.

Απάντηση Παναγιώτη (τα bold δικά μου):

Έχω μια απάντηση και γι’ αυτό. Υπάρχουν βιβλία που δεν γράφτηκαν για να διαβάζονται αλλά για να κοιτιούνται. Τα ατενίζεις δηλαδή, με το ίδιο δέος που αισθάνεσαι μπροστά σε ιερογλυφικά, και ταυτόχρονα αναρωτιέσαι αν εκείνος που είχε την υπομονή να τα σκαλίσει ήταν κάποια ανώτερη μορφή ανθρώπου ή απλά ένας ψυχάκιας που δεν έπαιρνε τα φάρμακα του. Φυσικά δεν έχω διαβάσει Τζόυς, και έχω μια υποψία που επιβεβαιώνεται όσο μεγαλώνω, και οι γύρω μου σταματούν να υποκρίνονται ότι τον έχουν διαβάσει. Είναι εκείνη η υποψία που μου λέει ότι δεν τον έχει διαβάσει κανείς ποτέ, απλά όλοι αναπαράγουν τις απόψεις των ψευτών που δηλώνουν ότι έχουν τελειώσει ένα από τα ατελείωτα παραληρήματα του. Και μεταξύ μας, από το να προσπαθείς να αποκρυπτογραφήσεις ένα από τα αλκοολικά ξεσπάσματα του αντιπαθητικού Ιρλανδού, καλύτερα είναι να παπαγαλίζεις ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες. Τουλάχιστον παραμένεις κοντά στο ύφος των βιβλίων του.

Υ.Γ. Παρεμφερή αντi-διαβάσματα είναι ο “Καπιταλισμός και Σχιζοφρένεια” των Ντελέζ και Γκουατάρι, οποιοδήποτε “best seller” του Μπαρούχ Σπινόζα, και το κυριολεκτικά αφόρητο “Η κοινωνία του Θεάματος” του μεθύστακα Γκυ Ντεμπόρ, που αυτοκτόνησε όταν σε κάποιο ξενέρωμα του προσπάθησε να το διαβάσει – το τελευταίο είναι εντελώς ανεπιβεβαίωτη πληροφορία. Αντίθετα, το “Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο” του Μαρσέλ Προυστ, διαβάζεται μονορούφι, μόνο και μόνο για να διαπιστώσεις τελειώνοντας τους 13 τόμους ότι διάβαζες ένα παρατεταμένο Άρλεκιν της Belle Epoque.

Με αφορμή αυτήν την απάντηση η Νόλα ρωτάει:

Ε βρε Παναγιώτη μου,τι του λές του παιδίού για Προύστ?Προτείνω Μπρυγκνέρ “Η μιζέρια του πλούτου”,για αρχάριους τα ¨Μαύρα φεγγάρια του έρωτα” και το καλύτερο του μυθιστόρημα ¨Ο άγιος ζιγκολό¨…Τι λές?Θα ξεπεράσουμε επιτέλους Κούντερα και Έκο?

Η απάντηση του Παναγιώτη:

Για μένα ο Κούντερα είναι ένας ζαβός βαλκάνιος που μου επέβαλλε η θεία Μαλβίνα, θεός σχωρέστην, που είχε εμμονές με αυτά τα πορνοβαλκανικά που βρόμαγαν αριστερίστικη ποδαρίλα. Όσον αφορά τον εφιαλτικό ΄Εκο δεν είναι τίποτε περισσότερο απο μια μουσάτη εκδοχή του αφόρητου Νταν Μπράουν που μας έχει υποβάλλει στο φαινόμενο κώδικα Νταβίντσι. Λυπηρά και αβοήθητα όλα αυτά, παραφιλολογία του κώλου, δεν μπορώ να ασχοληθώ. Έχω κάνει όμως το λάθος να διαβάσω και τους δυο, αλλά ανάθεμα τα καμμένα εγκεφαλικά μου κύτταρα αν θυμάμαι τι σκατά έγραφαν. Ειδικά ο Κούντερα, επειδή ο Έκο τουλάχιστον ήταν κουραστικός και Ιταλός, ενώ ο άλλος, με τα γαμήσια στις εφιαλτικές κωμοπόλεις του Βλαδιβοστόκ, με κομμουνίστριες κατσαρομάλλες σε λόμπι κομμουνιστικών συνεδρίων, ασε, δεν θέλω να ξέρω. Το μεγαλύτερο λογοτεχνικό έργο έχει γραφτεί ούτως ή άλλως, είναι το σενάριο της ταινίας Shortbus του John Cameron Mitchell, οπότε δεν μπορώ να ασχοληθώ με το προβληματάκι κανενός άλλου. Γειά σου τώρα, im getting on the bus.

Παναγιώτης Χατζηστεφάνου, λοιπόν, γιατί μετά την επιστολή (δήθεν) του 13χρονου άρχισα να τρομάζω μπροστά στη λαίλαπα της σοβαροφάνειας και της παπαρολογίας που μας σαρώνει από παντού ντυμένη με το μανδύα της εναλλακτικής-ποιοτικής-κριτικής άποψης.

Έλα, αγόρι μου, κάτσε στα γόνατά μου να σου διαβάσω το Σκοτεινό Παντογνώστη.