Επίκουρος

Έχω κι εγώ την κακιά συνήθεια να αγοράζω εύκολα βιβλία. Δύσκολα θα αντισταθώ στον πειρασμό να μην τσιμπίσω κάτι που μου φαίνεται ενδιαφέρον. Αυτό έχει βέβαια οδηγήσει στη μεγέθυνση της αναλογίας των βιβλίων που κατέχω προς τα βιβλία που έχω διαβάσει, γιαυτό και τα αντίστοιχα μέτρα έχουν ληφθεί. Παρόλα αυτά ένας ωραίος τίτλος φέρνει καμιά φορά μια συναρπαστική ανακάλυψη. Αυτό συνέβη με τη δίγλωσση έκδοση του Επίκουρου (αρχαία ελληνικά – γερμανικά) από τη σειρά Reclam.

Με τέσσερα κι εξήντα, κυριολεκτικά, γνώρισα κι εγώ τη “γοητευτική μορφή του Επίκουρου” όπως λέει ο Χαράλαμπος Θεοδωρίδης (καθηγητής φιλοσοφίας) στην εισαγωγή στο βιβλίο του με τίτλο “Επίκουρος – Η αληθινή όψη του αρχαίου κόσμου”. Η επιστημονικότητα και η καθαρότητα της επικούρειας θεώρησης δίνουν τη βάση στον Τόμας Τζέφερσον στα 1819 να πει: “Θεωρώ ότι η αυθεντική φιλοσοφία του Επίκουρου περιέχει καθετί λογικό από τη φιλοσοφία που μας άφησαν η Ελλάδα και η Ρώμη.”

Μου φάνηκε λοιπόν ένα θέμα που αξίζει να έχει το δικό του αποκλειστικό ιστοχώρο παρουσίασης και συζήτησης.

Gus Gadinis

Στοιχεία για τον Κώστα Γκαντίνη (Γκαδίνη) (Στην Αμερική: Gus Gadinis) που συγκέντρωσε, έγραψε και δημοσίευσε ο Γρηγόρης Φαληρέας στο CD “ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΑΝΤΙΝΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ 1938-1945″.

Ο Κώστας Γκαντίνης γεννήθηκε μεταξύ του 1885 και 1890 στη Σιάτιστα της Μακεδονίας. Ο καθηγητής και λαογράφος Γεώργιος Μέγας αναφέρει σχετικά: «Εις Σιάτισταν, ως και εις άλλας Ελληνικάς πόλεις, ήταν εγκατεστημένοι προ πολλών ετών διάφοροι μετοικούντες χριστιανοί. Ήσαν δε συγκεντρωμένοι εις την βόρειαν είσοδον της πόλεως, και απεζών με την σιδηρουργικήν τέχνην(πέταλα, καρφιά, κ.λ.π.) καθώς και την μουσικήν…Έτσι συνέβαινε να εργάζοντο κατά την περίοδο 1900-1915, που ενθυμούμαι, τέσσερις κλαρινιτζήδες με την κομπανία τους (κλαρίνο-βιολί-κορνέττα-λαγούτο-νταϊρέ) ο Γιώργος Τζιούτζος, ο Ιωάννης Ντούντας, ο Κώστας Κασσαράς και ο Γκούντης ή Γεώργιος Μπάκας…προ δε αυτών ειργάζετο ο Κώστας Γκαντίνης…»

Στην δισκογραφία της Ελλάδος είναι άγνωστος. Το 1915 περίπου μετανάστευσε μαζί με άλλους Σιατιστινούς στην Αμερική. Στα πρώτα του χρόνια εκεί χάνουμε τα ίχνη του. Τον εντοπίζουμε στις 26 Οκτωβρίου του 1923 στην Νέα Υόρκη, όπου ηχογραφεί τον πρώτο του(;) δίσκο με τα τραγούδια ΛΙΟΥΛΙΟΣ και ΜΑΝΟΥΣΑΚΙ με Flip side το ΒΑΣΤΑΤΕ ΤΟΥΡΚΟΙ Τ’ ΑΛΟΓΑ στα οποία τραγουδά ο μεγάλος τραγουδιστής της ομογένειας ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ. Στη συνέχεια ηχογράφησε και άλλους δίσκους αλλά και δούλευε σε διάφορα κέντρα της Νέας Υόρκης.

Στο τέλος του 1926 τον επισκέφτηκε στο κέντρο ΑΣΤΟΡΙΑ της Νέας Υόρκης όπου δούλευε, ο παγκόσμια αναγνωρισμένος κλαρινετίστας Μπένυ Γκούντμαν, παρέα με τον επίσης κλαρινετίστα και καθηγητή Δ. Τάρρα. Οι δυο μουσικοί εντυπωσιάστηκαν από την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του Γκαντίνη και δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι, ένας πρακτικός κλαριντζής έπαιζε «έντεχνα» με τόση μεγάλη τέχνη. Αφού παρακολούθησαν το πρώτο μέρος του προγράμματος, στο πρώτο διάλειμμα του ζήτησαν να τους παίξει ένα μινόρε χασάπικο, ένα συρμπά χασάπικο, ένα ρουμάνικο, ένα Ηπειρώτικο μοιρολόι, και ένα τραγούδι της πατρίδας του της Μακεδονίας. Όταν τελείωσε τον αγκάλιασαν, τον φίλησαν και βάζοντάς τον στη μέση στρεφόμενοι προς τους θεατές ο Γκούντμαν είπε:
-«Αγαπητοί μας φίλοι και πατριώτες, σήμερα από το πάλκο της Αστόρια σας παρουσιάζω ένα πιο μεγάλο καθηγητή κλαρινετίστα, τον Μπένυ Γκούντμαν της Ελλάδος, της Μακεδονίας…».
Και στρεφόμενος προς τον Γκαντίνη του είπε:
-«Στην επικράτεια της γης, είσαι εσύ από σήμερα, ο παγκόσμιος Μπένυ Γκούντμαν. Δυστυχώς ο κύριος Τάρρας και εγώ, που καθίσαμε τόσα χρόνια μελετώντας και μαθαίνοντας βυζαντινές νότες και το πεντάγραμμο, δεν είχαμε ούτε καν φανταστεί, ότι πάνω απ΄ όλα χρειάζεται το μεράκι και το ταλέντο, που εσύ κύριε Γκαντίνη είχες κρύψει μέσ’ στα σωθικά σου!!!».
Και αγκαλιάζοντάς τον, πάλι τον φίλησαν, και ο Γκούντμαν του δώρησε μια μπουκαδούρα και ένα καλάμι με το μονόγραμμά του.

Την επομένη ο Στασινόπουλος κτύπησε το κουδούνι του σπιτιού του και του έδωσε τον Εθνικό Κήρυκα, την Ελληνόφωνη εφημερίδα της Νέας Υόρκης, με ολόκληρη σελίδα με φωτογραφίες και την περιγραφή του γεγονότος. Αυτό το δημοσίευμα έδωσε μεγάλη καλλιτεχνική ώθηση στον Γκαντίνη. Άρχισε να ηχογραφεί σε πολλές αμερικανικές εταιρείες, δίσκους 78 στροφών, solo κλαρίνο. Έγινε δε κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ σε δίσκους με solo κλαρίνο. Ηχογράφησε περίπου 300 δίσκους. Για την ιστορία αναφέρουμε, τις αμερικανικές εταιρείες για τις οποίες ηχογράφησε δίσκους και που ο Χαράλαμπος Παυλόπουλος στην Ελλάδα και ο Dino Papa στην Αμερική έχουν στις συλλογές τους.

Με διάρκεια 4 λεπτών και 12 ιντσών: VICTOR, COLUMBIA, OKEY, ORTHOPHONIC, RCA-VICTOR.
Με διάρκεια 3 λεπτών και 10 ιντσών: COLUMBIA, METROPOL, ME-RE RECORDS, PANELLENION, STADART, LIBERTY, NIKH, ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΛΑ και τέλος την δικιά του εταιρεία CANTINIS.

Στις 23 Φεβρουαρίου του 1955 το βράδυ, ο Γκαντίνης με τον Στασινόπουλο βρισκόντουσαν στην Αθήνα μαζί με τον Λάζαρο Ρούβα, τον Γιώργο Παπασιδέρη, τον κλαρινετίστα Κώστα Γιαούζο, τον Γιώργο Ανεστόπουλο και τον Βάιο Μαλλιάρα. Πήγαν δε στο σπίτι του σπουδαίου κλαρινετίστα Καρακώστα, που ήταν άρρωστος με 38 πυρετό και τον πήραν σηκωτό και πήγαν παρέα όλοι σε κάποιο σπίτι της Αθήνας και γλέντησαν μέχρι πρωίας. Το γλέντι αυτό το ηχογράφησαν ο Γκαντίνης με τον Στασινόπουλο. Το πρωί πήγαν τον Καρακώστα σπίτι του και το μεσημέρι ο Καρακώστας απεβίωσε, αφήνοντας το κύκνειον άσμα του, σε δίσκους εξ αλουμινίου με την σχετική εξωτερική απάλειψη της Εταιρείας: AUDIODISK RECORDING BLANNK NEW YORK.

Ο Κώνσταντίνος Γκαντίνης απεβίωσε στις 6 Ιουνίου του 1987 στην Αστόρια της Νέας Υόρκης και ήταν τσιγγάνος. Τον αποκαλούσαν Τσάρλυ ο Μακεδόνας, όπως ο ίδιος απαιτούσε να τον προσφωνούν στις ηχογραφήσεις ή Μπένυ Γκούντμαν της Ελλάδας όπως οι εταιρείες τον διαφήμιζαν ή ο Δάσκαλος όπως οι σύγχρονοί του μουσικοί αποκαλούσαν. Υπήρξε ένας ιδιοφυής κλαρινετίστας, που έπαιζε με 6 διαφορετικά κλαρίνα, δημοτικά, σμυρνέικα αλλά και αστικά τραγούδια της εποχής του με απαράμιλλη δεξιοτεχνία, καλλιτεχνικότητα αλλά και χάρη.

Συγκρότημα Κώστα Γκαδίνη – Σίρμπα Χασάπικο. Ηχογράφηση στην Αμερική γύρω στα 1930.

Τσιτσιολίνα

Ίσως κάποιοι να είχαν την περιέργεια να κάνουν κλικ δεξιά στο στοιχηματικό μπλογκ “to-bet-or-not-to-bet”. Ομολογώ, λοιπόν, ότι μου αρέσει να ποντάρω το κατιτίς μου στην μπάλα. Γυροφέρνω σε αρκετές σελίδες, όπου διαβάζω εκτός από προγνωστικά και άλλα ωραία πράγματα. Για παράδειγμα σήμερα το άρθρο του “St. John” στο “e-bet.gr”.

Για ακόμη μια φορά ο γαύρος με την… αξία του… πήρε το αποτέλεσμα που ήθελε. Δυστυχώς η… αξία του ισχύει μόνο για τους Ελληνικούς αγώνες, γιατί στην Ευρώπη χωρίς αυτή παίζει σε μόνιμη βάση το ρόλο της Τσιτσιολίνα…

Tι να πεις και τι να αφήσεις από το έργο του Μπριάκου? Τρία πέναλτυ, αν και το πρώτο του Καμπάνταη στο Α’ ημίχρονο στο γήπεδο δεν φάνηκε ότι ήταν. Τα άλλα δύο πάντως μόνο εις βάρος του Ολυμπιακού δεν δίνονται, είναι που τους έχει σφάξει η διαιτησία φέτος όπως είπε στην συνέντευξη τύπου ο θείος. Έπρεπε να έχει αποβληθεί ο αλήτης ο Καστίγιο που για μια ακόμη φορά χτύπησε αντίπαλο εκτός φάσης χωρίς φυσικά να αποβληθεί…. Για την κλωτσιά του Ανατολάκη στο κεφάλι του Καπάνταη, συνηθισμένο φαινόμενο, δεν πιστεύω να είχε κανείς την απαίτηση να τιμωρηθεί ο μπαρμπα Γιώργος… Εντάξει για το γκολ του Τοροσίδη δεν περίμενα να το ακυρώσει, εδώ δεν ακύρωσαν εκείνο του Κωνσταντίνου στην Τούμπα που ήταν πάνω από 1 μέτρο οφσάιτ θα ακύρωναν του Τοροσίδη που ήταν οριακό? Αλλά πλάκα είχε ότι το ίδιο ακριβώς φάουλ που πήρε ο Ολυμπιακός στην φάση του τρίτου γκολ, δεν το πήρε ο Σέζαρ δύο λεπτά αργότερα, ίσως επειδή δεν φορούσε την σωστή φανέλα… Εδώ τον είχαν πάρει χαμπάρι όλοι οι γαύροι και έπεφταν μέχρι και στην περιοχή τους για να πάρουν φάουλ από τον Μπριάκο… Δεν πειράζει, τουλάχιστον έτσι θα περάσουν και φέτος στους ομίλους του champions league και θα έχουμε ένα στάνταρ για τρεις μήνες!!! Και το κλου της βραδιάς, το υπόδειγμα παράγοντα, the one, the only, Σάββας Θεωδορίδης κουβάλαγε μια πέτρα και προσπαθούσε να πείσει ότι του την έριξαν από την εξέδρα. Θα την είχε ξεχάσει στο σακάκι μάλλον από το παιχνίδι της Τετάρτης με τα Γιάννινα και δεν θα το θυμόταν. Η γεροντική ανία στην ηλικία του είναι φυσιολογικό φαινόμενο άλλωστε…

Εντωμεταξύ έμαθα ότι ταράχτηκαν όλοι οι σπουδαίοι αθλητικογράφοι με τη συμπεριφορά των Παοκτσήδων απέναντι στο Νίνη. Ευτυχώς που οι υπόλοιποι φίλαθλοι δίνουν το παράδειγμα δηλαδή. Είπαμε για κατεστημένο αλλά αυτοί οι δημοσιογράφοι είναι τελείως ξετσίπωτοι να πούμε. Που να μην είχα δει με τα ίδια μου τα μάτια στην τηλεόραση τι έγινε στο Καραϊσκάκη με τον ΠΑΣ Γιάννενα, τα αντικείμενα και τις κροτίδες που πέφτανε σύννεφο και το βρισίδι για την Ήπειρο και τα Γιάννενα. Αλλά τώρα βρήκαμε το Νίνη να ασχολούμαστε… Ρε άντε γεια…

Ήμουνα λοιπόν μια βδομάδα την προηγούμενη στην Ελλάδα και εκτός από το αθλητικό μενού υπήρχε και επιδόρπιο πολιτική. Ίδια πράγματα δηλαδή. Όλοι οι καλοφαγομένοι να χαριεντίζονται μέσα στη βουλή με παροιμίες και αστειάκια ή να ειρωνεύονται ο ένας τον άλλον προσπαθώντας να το παίξουνε μάγκες. Ακούγεται περίεργο αλλά είναι η ωμή αλήθεια. Οι ταγοί του έθνους πάνε να πουλήσουνε μαγκιά. Τάχα συζήτηση για την πρόταση μομφής σου λέει ύστερα. Και το 90% των εφημερίδων να κάθονται και να το παρουσιάζουν αυτό σα σοβαρό πράμα. Αλλάζει το πολιτικό σκηνικό η μία. Κυρίαρχη η κυβέρνηση η άλλη. Μία μία έπρεπε να τις πάρω και να τις σκίσω. Αλλά βαριέμαι. Από όλες τις κοινοβουλευτικές χαριτωμενιές μου άρεσε το αγγλικό του Υπουργού Ανάπτυξης Σιούφα: “Δη πάρτι ιτς όβερ”. Μια καθόλα σεμνή και ταπεινή δήλωση σε άψογο ιδίωμα που εύλογα προκαλεί την απορία: Μήπως το πάρτυ του Σιούφα μόλις άρχισε; (Θα κυβερνήσουμε για πολλές, πολλές τετραετίες.)

Τελικά, ρε παιδιά, στις επικείμενες (εκλογές φυσικά) θα κατέβει η Τσιτσιολίνα να την ψηφίσω;