The Birds

του Alfred Hitchcock (1963)

Ο μάστορας του σινεμά σε τυλίγει αμέσως μέσα στην ταινία του. Χωρίς φανφάρα. Καθημερινές σκηνές ξετυλίγονται μπροστά σου με ένα ρυθμό που σε ναρκώνει και σε προϊδεάζει για κάτι μυστήριο που έρχεται.

Εδώ όλα ξεκινάνε σε ένα pet shop ανάμεσα σε δεκάδες κλουβιά πουλιών. Η αθώα όψη της οντότητας που παίζει τον κεντρικό ρόλο σε αυτή την ταινία. Μέσα στα πουλιά γίνεται και η γνωριμία της Μέλανι με τον Μιτς και η φάρσα που αυτή θέλει να του παίξει θα την οδηγήσει το Σαββατοκύριακο σε μια ήσυχη, ρουστίκ παραθαλάσσια πόλη της Καλιφόρνια το Μποτέγκα Μπέι. Και ενώ στην επιφάνεια η εξέλιξη θυμίζει ένα σήριαλ έρχεται η ξαφνική στροφή στην αχαρτογράφητη περιοχή, στο μυστήριο. Η τέχνη της μυθοπλασίας, που ο μάστορας Χίτσκοκ διδάσκει, είναι ακριβώς αυτή. Εκεί που ξεκινάς και περιγράφεις πώς πέρασες το Σαββατοκύριακο, έρχεται το απροσδόκητο. Ένα γλάρος που περνά με ταχύτητα και τσιμπάει με το ράμφος του τη Μέλανι είναι η εκκίνηση για αυτό που θα ακολουθήσει.

Το “κακό” αρχίζει και σφίγγει τον κλοιό του ολοένα και πιο στενά. Το βλέπεις να συγκεντρώνεται, προσωποποιείται απόλυτα στη μάζα των πουλιών. Η απειλή είναι ξέσκεπη, άμεση. Υπάρχει διαφυγή από τα πουλιά; Ή όλα θα τελειώσουν μοιραία στην υποταγή σε αυτήν την ακατάλυτη βίαιη οργή

Το κλού της ταινίας: Η σκηνή όπου τα πουλιά επιτίθενται στη Μέλανι, οι κραυγές της είναι ανάμικτες κραυγές πόνου και ηδονής, ιδίως όταν προσπαθεί να φωνάξει το Μιτς. Ο φετιχισμός του Άλφρεντ με τις ξανθιές σε άλλη μια αναπάντεχη έκφανση.