Unfrelonfrivole: Συναισθηματική εξάτμιση

Ένα “πουφ” και τα “συναισθήματα” γίνονται ατμός. Έτσι περιέγραφε η ευφυής καθηγήτρια Ν.Σ. στο Λύκειο τον όρο που χρησιμοποιήσε ο Σεφέρης για να περιγράψει τη γλυκερή, μελό ποίηση που ήταν στην ελληνική μόδα πριν τα ‘30. Αυτό το φαινόμενο που ασφαλώς δεν έχει εκλείψει, ίσως δε και να επανέρχεται -ιδίως στη λογοτεχνία- είναι το θέμα σε ένα εξαιρετικό και πολύ χιουμοριστικό ποστ από το μπλογκ unfrelonfrivole:

Πίνω και ξερνώ…

Ιανουάριος 21, 2008

Έ, πως να μην…αφού έχω μπουχτίσει! Σιχάθηκα πια την κλάψα, τη γεροντομουρμούρα από τα 20και, την κακομοιριά

τον σαχλορομαντισμό, την καψούρα sui generis του κάθε βουτυρομπεμπέ, τη βλακεία που δίνει και παίρνει

τη διάχυτη ασχετολογία περί παντός επιστητού κι ακόμη παραπέρα

το μικροαστικό συναισθηματισμό και υπερευαισθησία επίδοξων μεγαλοαστών

τον αρρωστημένο ναρκισσισμό ηλίθιων ψώνιων που ζουν ανάμεσα μας

τη δολοφονία και του τελευταίου ίχνους λογικής.

Ψυχώσεις και συμπλέγματα πάντα με γερή εσσάνς από κάτι σαν μυξοέρωτα, ανεκπλήρωτο, εκπληρωμένο, υπό εκπλήρωση. Ραγισμένες καρδούλες σαν κουρελάκια τσαλαπατημένα στο πάτωμα. Πόνος αγιάτρευτος αυτό που βιώνουν ευάλωτα τα λούτρινα ζωάκια με τη φωνούλα.Μπούρδες με σάλτσα και ομαδικό τραλαλά.

Άντε να πιάνουμε τις δουλειές μας σιγά σιγά λέω γω και να βρούμε κανένα γκόμενο να βγάζουμε τα μάτια μας μπας και ξελαμπικάρουμε… Βρε, get a life από κει, a real one όμως!

Με στοργή, αγάπη και πάνω απόλα πολλήηηηη κρεμούλα προδέρμ,

το φρελόν σοβαρόν

Αγκού τα μωρά!

Κάτω από την επιφάνεια

Πώς φτάνεις; Με πέντε ωραίες λέξεις; Παρεμπιπτόντως, ανυπερθέτως, υπολανθάνω, εμφιλοχωρώ, ενσκήπτω; Με κανά δυο ακαταλαβίστικες φράσεις για μια μετουσίωση, μια μεταμόρφωση, και κάποια μαγικά βοτάνια; Με δυο εικόνες από τη φύση αντιγραμμένες από το ημερολόγιο του National Geographic; Η βλέποντας δυο αλτέρνατιβ προγράμματα στην τηλεόραση; Μπορεί να συζητάς και με τις ώρες στον καφενέ ή να διαβάζεις μπλογκς. Στην ίδια επιφάνεια κινείσαι.

Δε με νοιάζει μία η αισθητική αυτών που γράφω. Τώρα καταλαβαίνω στ΄αλήθεια τι θα πει καθωσπρεπισμός. Θα πει να μην καταλαβαίνεις καν ότι είσαι βαρετά καθωσπρέπει. Καθωσπρεπισμός είναι επίσης να το παίζεις αντι-, αλτέρνατιβ, το ίδιο μπανάλ σαν τον πιο κλασικό γιάπι. Τα βαρέθηκα όλα αυτά, βαρέθηκα τον εαυτό μου. Την τρελή κοινοτοπία. Όχι δε θα αυτοκτονήσω, αυτό είναι σίγουρο.

Μονάχα να μπορούσα να το έσβηνα για λίγο. Το μυαλό μου κάνει συνήθως τόση φασαρία που με δυσκολία μπορώ να ακούσω την πραγματικότητα.

Μαλακίες

Γιατί δε γράφω, άραγε;

Μήπως γιατί έχω γράψει ένα κάρο μαλακίες; Μήπως γιατί ξεφτύλισα τα πάντα για να καλύψω το ναρκισσισμό και την ανασφάλειά μου; Μήπως γιατί είμαι ένας χαβαλετζής, ένας απλός καλοπερασάκιας;

Ένιωσα κάτι από αυτά που έγραψα ή μήπως είμαι ένας πίθηκος; Ξέρω στ’ αλήθεια τι μου γίνεται;

Και πάλι την ώρα που τα γράφω αυτά φοβάμαι μήπως γίνομαι πολύ αυστηρός, μήπως τα παραλέω, μήπως είμαι αντιδραστικός… Μαλακίες. Ας γίνω. Είναι τόσες πολλές οι φορές που όλοι μας, όλοι μας γινόμαστε τόσο μαλθακοί που επιτέλους ας το τραβήξουμε λίγο και από την άλλη πλευρά.

Ήρθε μοιραία η στιγμή που ξεφούσκωσα, τα υπέροχα συναισθήματά μου εξατμίστηκαν όπως η ποίηση των παρνασσιστών, οι αρχαίοι μου ναοί γκρεμίστηκαν κι εγώ έβαλα τα κλάματα όπως το παιδάκι που χάλασε το τελευταίο του παιχνίδι. Στην τρυφερή ηλικία των 26, μικρό αμούστακο αγόρι δηλαδή, άγομαι και φέρομαι από μπούρδες… Τα ‘χω παίξει… σε μια ψιλοπαιγμένη πραγματικότητα, ασφαλώς, ένα λούνα παρκ ψυχώσεων κακομοιριασμένων ανασφαλών υπάρξεων.

Άντε σταμάτα τώρα να γράφεις. Είπες ήδη φοβερές σοφίες. Πάνε τώρα πάλι έξω να ψευτοασχοληθείς με τα πάντα, να ψευτοζήσεις και φυσικά σα κουταβάκι να πλησιάσεις την καινούργια γκόμενα που σου άρεσε, πλάθοντας μες στο μυαλό σου την καινούργια σου ζωή σε κάποια άλλη πόλη του κόσμου.