Κείνο το βράδυ

“Κείνο το βράδυ δεν είπαμε τ’ αντίο
κι ακόμα περιμένω στο ίδιο το θρανίο
εδώ, εδώ Πολυτεχνείο
εδώ, εδώ Πολυτεχνείο”

Οκ, τώρα αν σας πω ότι το ποστ αυτό το ετοίμαζα με αφορμή τη γιορτή του Πολυτεχνείου το 2006, ίσως καταλάβετε τι πάει να πει (χαμένη) μάχη με το procrastination (άτακτη φυγή δυνάμεων τύπου Ματζικέρτ 1071). Αναβλητικότις, αναβλητικότητος και άγιος ο θεός. Ηθικό δίδαγμα, όποιος είναι αναβλητικός δημοσιεύει ποστ για το πολυτεχνείο μήνα Φεβρουάριο. Φεβρουάριο έχουμε, έτσι;

Μπορώ να το κάνω επίκαιρο εύκολα όμως. Θα του δώσω ένα θέμα. Δεν είναι τρίμπιουτ στο πολυτεχνείο αλλά μια σπόντα για αυτό που λένε “δυναμικό ρεαλισμό”. Αυτή την έννοια λοιπόν την είχα διαβάσει για πρώτη φορά στην είσαγωγή του Δημήτρη Γληνού στο “Σοφιστή” του Πλάτωνα. Δυναμικός ρεαλισμός είναι η προσαρμογή στοιχείων του παρελθόντος στο μοντέρνα ζωή. Πχ. λέει ο Γληνός, αν φορούσαμε χλαμύδες, θα ήμασταν γραφικοί. Αν όμως κάποιος σχεδιαστής μόδας προσάρμοζε κάτι από το αρχαιοελληνικό στυλ σε σύγχρονες γραμμές, θα έβγαζε ρούχο μοντέρνο και ευφάνταστο, κουλ να το πούμε.

Παιδιά, αυτό το θυμήθηκα το περασμένο καλοκαίρι όταν έβλεπα τις γκόμενες να κυκλοφορούν με αυτό το στυλ φορέματος μέχρι το μπούτι, με ζώνη στη μέση και κάπως φαρδύ από κάτω με πιο στενό τελείωμα, α και με ραβδώσεις λεπτές τύπου χιτώνος. Σύμφωνοι οι περιγραφές ρούχων δεναι το φόρτε μου. Αυτό το υπέροχο πάντρεμα Γληνού, κλαμπ και μηρών ήταν πάντως για μένα η απόδειξη της συνέχειας του ελληνισμού. Αλλά τώρα ποιος να κουράζεται να συνθέτει. Φολκλοράκι και αμερικανιά, άνετα πράματα, έτοιμα.

Τα ίδια και με την ελληνική παιδεία στα σχολία. Ταρατατζούμ ο Κολοκοτρώνης, πάλι καλά που δε μας ντύνουν και τσολιαδάκια πια, άντε η παρέλαση με τα εμβατήρια, βάλε και μια γιορτή πολυτεχνείο να καλυφθεί και η κοινωνική αγωνιστικότητα και είμαστε κομπλέ. Και μετά μας πήρε ο ύπνος. Η νεολαία και μπλα μπλα μπλα. Λοιπόν ήθελα να γράψω για μια φανταστική γιορτή που κάναμε το 1996 στο σχολείο και περάσαμε πάρα πολύ καλά. Μετά θα πώ και τι μου έμεινε.

Η στροφή επάνω είναι από ένα τραγούδι που λέγαμε σε κείνη τη γιορτή. Την ετοιμάζαμε μέρες, βδομάδες, με πρόβες και πρόβες, συμμετείχαμε όλοι από την τάξη, κανένας δεν είχε μείνει απέξω. Βασικό έτσι, δε μαζεύτηκαν πέντε φλώρια και μια χορωδία. Όλοι στη σκηνή για μια περίπου ώρα σ’ ένα ιδιότυπο θεατρικό με αφήγηση ιστορική, εμβόλιμες προβολές και τα τραγούδια, σα χωρικά διαλείμματα. Κάτω από της οδηγίες ενός εκπληκτικού δάσκαλου, του φιλόλογου Σ. Κ. Ο άνθρωπος πέρα από τις απίστευτες γνώσεις του και την εμπεδομένη δημοκρατική του φιλοσοφία (θες πες τον αριστερό) είναι ένα πολιτικό ον παρ εξελάνς. Άφησε το υλικό της ιστορίας αυτής να μιλήσει χωρίς κλισέ, μας έβαλε μέσα στο πράγμα. Χωρίς παρωπίδες οι αριστεροί, οι δεξιοί κλπ. Αυτά είναι τα γεγονότα, σύνθετα, πλούσια όχι πακεταρισμένα, άστα μέσα σου να δουλευτούν, παίξε μπάλα.

Ασυναίσθητα. Εμείς αυτό που κάναμε ήταν να ετοιμάζουμε κείμενα, να βρίσκουμε τραγούδια, να στηνόμαστε και να κάνουμε χαβαλέ πάνω στη σκηνή, να πηγαίνουμε Σάββατα(!) παραπάνω από οικειοθελώς να προβάρουμε και μετά να βγαίνουμε έξω. Και στη γιορτή σκοτάδι, φως, σλάιντς… είχαμε φτιάξει ένα σωστό σόου και πέρασε καλά και το ακροατήριο. Το ποσοστό αυτών που κοιμήθηκαν ήταν δραστικά μικρότερο από άλλες φορές. Το κορυφαίο ότι αρκετοί ήρθαν μας ρώτησαν πράγματα, άλλοι συμφωνούσαν με κάτι, άλλοι διαφωνούσαν… ωραία κουβέντα.

Τι μου έμεινε; Αυτό το αλισβερίσι. Η διαδραστικότητα να το πούμε ως επιστήμονες. Δέσαμε γύρω από τη γιορτή και κάτι έμεινε από την αύρα των γεγονότων. Όχι, όμως αυτό το ξερό της αντιγραφής, αδερφέ μου. Αλλά του τύπου την ψάχνουμε τη φάση στο σήμερα. Άλλες εποχές, αλλά κάτι έχουμε να πούμε κι εμείς. Όχι έχοντας απέναντί μας τανκς και ένστολους άλλα κάτι μπορούμε να κάνουμε καλύτερο. Φυσικά δεν είναι από μια γιορτή που γίναν όλα αυτά. Αλλά είναι ένα στοιχείο. Βλέπω άτομα από εκεί και χαίρομαι γιατί είναι άτομα που σκέφτονται. Που ανήκουν στις νησίδες.

Ας το κάνω ακόμα πιο επίκαιρο. Περάσαμε μια χρονιά όπου το επαναστατικό κομμάτι της νεολαίας κατέφυγε στο αγωνιστικό φολκλόρ. Δρόμος, πανώ και πολιτικό ταρατατζούμ πέρα για πέρα εκτός εποχής. Στη φόρμα συνεχιστές της παράδοσης, στην ουσία ανεπίκαιροι. Τι άλλο να κάνουμε θα μου πεις; Μα ας κάτσουμε να σκεφτούμε. Στ’ αλήθεια δεν μπορούμε να σκεφτούμε τίποτα καινούργιο;

Για να δούμε το είπαμε ή δεν το είπαμε τελικά το αντίο; Υπάρχει χώρος για μια μοντέρνα γενιά ή αυτή ανήκει ήδη στον Αλαβανοτσίπρα από τη μια και στο τρέντυ δαπιτοπασπίτικο λάιφ στάιλ από την άλλη;