Χαμέμηλον

Όταν τη θέση της Αβάνας, που σε συντρόφευε στο βραδινό σου φανταστικό περίπατο, παίρνει σιγά σιγά ένα χαμομήλι αναρωτιέσαι αρχικά αν παραιτείσαι από την επιδίωξη της Transzedenz για να κατασταλάξεις με ασφάλεια στο χώρο των συμβάσεων. Αν όμως έχεις πραγματικά ποτιστεί από την Αβάνα και δεν την έχεις μεταβολίσει, αυτή κυλάει ακόμα στο αίμα σου. Βρίσκεται μέσα σε αυτό το χαμομήλι ή μπορεί κιόλας να είναι αυτό το χαμομήλι. Τότε εύκολα, αβίαστα υπερβαίνεις τον υλικό σου χώρο και πάνω στη μπέρτα του δικού σου Μεφίστο ίπτασαι και θεωρείς βουνά ντυμένα στην ομίχλη, καλυμμένα με πυκνό βαθυπράσινο δάσος, εκεί όπου φύεται το “χαμέμηλον” που ηχεί στ’ αυτιά σου.

Και ντ’ έπαθες χαμέμηλον
Και στέκεις μαρεμένον
Γιαμ η ρίζα σ’ εδίψασεν
Γιαμ ο καρπό σ’ ελάεν
Γιαμ ασά χαμελόκλαδα σ’
Κανέναν εζαλίεν
Νια η ρίζα μ’ εδίψασεν
Νια ο καρπό μ’ ελάεν
Νια ασά χαμελόκαδα μ’
Κανέναν εζαλίεν
Έναν κορίτσ’ κι έναν παιδίν
Ση ρίζα μ’ εφιλέθαν
Εποίκαν όρκον κι όμοισμα
Να μη εφτάν’ χωρισίαν
Ατώρα εχωρίγανε
Γιαμ έχω ασό κρίμαν