Καλόγρια

Ένα πολύ όμορφο ρεμπέτικο του Βαγγέλη Παπάζογλου που ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά το 1935 στην Αθήνα. Ερμηνεύει η Ελευθερία Αρβανιτάκη. Από την εκπομπή της ΕΡΤ “Εις ανάμνησιν στιγμών ελκυστικών”.

Βαρέθηκα τον κόσμο πια καλόγρια θα γίνω
Κι απάνω σε ψηλό βουνό μονάχη μου θα μείνω
Στα μαύρα το κορμάκι μου για πάντα θα το ντύσω
Τη φλόγα π’ έχω στην καρδιά, ψεύτη ντουνιά, ίσως και την εσβήσω
Καλόγρια θε να γενώ να μπω σε μοναστήρι
Και θα αρνηστώ για πάντα πια, ε ρε ντουνιά, πόρτα και παραθύρι
Θα πα να βρώ ηγούμενη να μοιάζει σαν και μένα
Να κλαίω εγώ για κείνηνε και κείνη για τα μένα

DJ Set for Electro Connaisseurs

Παρασκευή και 13 συντονιστείτε στις 23:00 ώρα Ελλάδος στον

OFFRADIO

και ακούστε κάτι καλό!

Prokofiev plays Rachmaninov: Prelude in G Minor

Φράγκοι πατήσαν το Μωριά

Από το άλμπουμ “Αδέσποτα σκυλιά” του Μήτσου Πουλικάκου

Φράγκοι καβαλαραίοι, σιδερόφραχτοι ρημάξαν το Μωριά
Ναύπλιο, Δημητσάνα, Τρίπολη μέχρι και τη Μονεμβασιά
Κινήσαν τους Άγιους Τόπους -δήθεν- να ελευθερώσουνε
Και ανταυτού την Πελοπόννησο εύκαιρη βρήκαν να σκλαβώσουνε
Ναΐτες, σταυροφόροι, σκατόφατσες Καταλανοί
Λεηλάτησαν τα μέρη μας, την πάτρια γη
Ήσανε κάθε καρυδιάς καρύδι
Χαλάσανε το Άργος, το Μυστρά, το Παλαμίδι

Χτίσανε τα κάστρα τους σε μέρη αψηλά
τους άρεσε ως φαίνεται η θέα ήταν ωραία
πάνω σε λόφους και σε πράσινες πλαγιές
παρέα και με ντόπιες ομορφιές
πλιάτσικο κι υποταγή για τους αυτόχθονες
πράγματα καθημερινά
φορολογία βαριά στο βιός τους
όλα φυσιολογικά
Βυζάντιο γαρ μεσαίων, δύσκολα σκοτεινά τα χρόνια
και ως εκ τούτου συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια

Οι πρίγκηπες βέβαια ως συνηθίζουν το γλεντάγανε
έτσι και τότε άλλοι δουλεύανε γι’ αυτούς
κι οι ακτήμονες  στέναζανε

Αυτή είν’ της ανθρωπότητας όλη η ιστορία
όπου φτωχός κι η μοίρα του
μεγάλη αμαρτία
της ειμαρμένης είλωτες χωρίς διαμαρτυρία
κι ο γάμος κι αυτός συνήθως μια κηδεία

Κι όμως
Τους παρθενώνες ανώνυμοι τους χτίσανε εργάτες
κι όχι ο Περικλής
Άνωνυμοι εργάτες και τις πυραμίδες και όχι βέβαια ο Ραμσής

Μα που και που ευτυχώς κάποια ψυχή επαναστατεί
χωρίς κι αυτή να ξέρει το πώς και το γιατί
κι αλλάζει έστω για λίγο η ιστορία
κι ο άνθρωπος ξαναθυμάται τι πάει να πει ελευθερία

Αυτά λοιπόν κι εγώ ειρήσθω εν παρόδω είχα να σας πω
αυτά τα ολίγα να σας υπενθυμίσω
και μ’έναν εις την μούρην ασπασμόν
προς το παρόν ας σας αφήσω

Club les Chrysanthemes