The Birds

του Alfred Hitchcock (1963)

Ο μάστορας του σινεμά σε τυλίγει αμέσως μέσα στην ταινία του. Χωρίς φανφάρα. Καθημερινές σκηνές ξετυλίγονται μπροστά σου με ένα ρυθμό που σε ναρκώνει και σε προϊδεάζει για κάτι μυστήριο που έρχεται.

Εδώ όλα ξεκινάνε σε ένα pet shop ανάμεσα σε δεκάδες κλουβιά πουλιών. Η αθώα όψη της οντότητας που παίζει τον κεντρικό ρόλο σε αυτή την ταινία. Μέσα στα πουλιά γίνεται και η γνωριμία της Μέλανι με τον Μιτς και η φάρσα που αυτή θέλει να του παίξει θα την οδηγήσει το Σαββατοκύριακο σε μια ήσυχη, ρουστίκ παραθαλάσσια πόλη της Καλιφόρνια το Μποτέγκα Μπέι. Και ενώ στην επιφάνεια η εξέλιξη θυμίζει ένα σήριαλ έρχεται η ξαφνική στροφή στην αχαρτογράφητη περιοχή, στο μυστήριο. Η τέχνη της μυθοπλασίας, που ο μάστορας Χίτσκοκ διδάσκει, είναι ακριβώς αυτή. Εκεί που ξεκινάς και περιγράφεις πώς πέρασες το Σαββατοκύριακο, έρχεται το απροσδόκητο. Ένα γλάρος που περνά με ταχύτητα και τσιμπάει με το ράμφος του τη Μέλανι είναι η εκκίνηση για αυτό που θα ακολουθήσει.

Το “κακό” αρχίζει και σφίγγει τον κλοιό του ολοένα και πιο στενά. Το βλέπεις να συγκεντρώνεται, προσωποποιείται απόλυτα στη μάζα των πουλιών. Η απειλή είναι ξέσκεπη, άμεση. Υπάρχει διαφυγή από τα πουλιά; Ή όλα θα τελειώσουν μοιραία στην υποταγή σε αυτήν την ακατάλυτη βίαιη οργή

Το κλού της ταινίας: Η σκηνή όπου τα πουλιά επιτίθενται στη Μέλανι, οι κραυγές της είναι ανάμικτες κραυγές πόνου και ηδονής, ιδίως όταν προσπαθεί να φωνάξει το Μιτς. Ο φετιχισμός του Άλφρεντ με τις ξανθιές σε άλλη μια αναπάντεχη έκφανση.

Inland Empire

του David Lynch
σε περίπου 50 λέξεις

Το κακό έχει γεννηθεί και ακολουθεί το κορίτσι. Αυτό φανερώνει η μυστηριώδης προφητεία. Inland Empire: Ο εσωτερικός κόσμος, τα όνειρα, οι εφιάλτες μιας γυναίκας αποτυπωμένα σε σκληρό digital video, χωρίς πολλά από τα ιδιαίτερα σκηνικά και τα έντονα χρώματα του Lynch. Όμως, ένα τρελό ταξίδι, μια καθαρτική εμπειρία, μια ταινία όπου πράγματι κάτι συμβαίνει.

Gus Gadinis

Στοιχεία για τον Κώστα Γκαντίνη (Γκαδίνη) (Στην Αμερική: Gus Gadinis) που συγκέντρωσε, έγραψε και δημοσίευσε ο Γρηγόρης Φαληρέας στο CD “ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΑΝΤΙΝΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ 1938-1945″.

Ο Κώστας Γκαντίνης γεννήθηκε μεταξύ του 1885 και 1890 στη Σιάτιστα της Μακεδονίας. Ο καθηγητής και λαογράφος Γεώργιος Μέγας αναφέρει σχετικά: «Εις Σιάτισταν, ως και εις άλλας Ελληνικάς πόλεις, ήταν εγκατεστημένοι προ πολλών ετών διάφοροι μετοικούντες χριστιανοί. Ήσαν δε συγκεντρωμένοι εις την βόρειαν είσοδον της πόλεως, και απεζών με την σιδηρουργικήν τέχνην(πέταλα, καρφιά, κ.λ.π.) καθώς και την μουσικήν…Έτσι συνέβαινε να εργάζοντο κατά την περίοδο 1900-1915, που ενθυμούμαι, τέσσερις κλαρινιτζήδες με την κομπανία τους (κλαρίνο-βιολί-κορνέττα-λαγούτο-νταϊρέ) ο Γιώργος Τζιούτζος, ο Ιωάννης Ντούντας, ο Κώστας Κασσαράς και ο Γκούντης ή Γεώργιος Μπάκας…προ δε αυτών ειργάζετο ο Κώστας Γκαντίνης…»

Στην δισκογραφία της Ελλάδος είναι άγνωστος. Το 1915 περίπου μετανάστευσε μαζί με άλλους Σιατιστινούς στην Αμερική. Στα πρώτα του χρόνια εκεί χάνουμε τα ίχνη του. Τον εντοπίζουμε στις 26 Οκτωβρίου του 1923 στην Νέα Υόρκη, όπου ηχογραφεί τον πρώτο του(;) δίσκο με τα τραγούδια ΛΙΟΥΛΙΟΣ και ΜΑΝΟΥΣΑΚΙ με Flip side το ΒΑΣΤΑΤΕ ΤΟΥΡΚΟΙ Τ’ ΑΛΟΓΑ στα οποία τραγουδά ο μεγάλος τραγουδιστής της ομογένειας ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ. Στη συνέχεια ηχογράφησε και άλλους δίσκους αλλά και δούλευε σε διάφορα κέντρα της Νέας Υόρκης.

Στο τέλος του 1926 τον επισκέφτηκε στο κέντρο ΑΣΤΟΡΙΑ της Νέας Υόρκης όπου δούλευε, ο παγκόσμια αναγνωρισμένος κλαρινετίστας Μπένυ Γκούντμαν, παρέα με τον επίσης κλαρινετίστα και καθηγητή Δ. Τάρρα. Οι δυο μουσικοί εντυπωσιάστηκαν από την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του Γκαντίνη και δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι, ένας πρακτικός κλαριντζής έπαιζε «έντεχνα» με τόση μεγάλη τέχνη. Αφού παρακολούθησαν το πρώτο μέρος του προγράμματος, στο πρώτο διάλειμμα του ζήτησαν να τους παίξει ένα μινόρε χασάπικο, ένα συρμπά χασάπικο, ένα ρουμάνικο, ένα Ηπειρώτικο μοιρολόι, και ένα τραγούδι της πατρίδας του της Μακεδονίας. Όταν τελείωσε τον αγκάλιασαν, τον φίλησαν και βάζοντάς τον στη μέση στρεφόμενοι προς τους θεατές ο Γκούντμαν είπε:
-«Αγαπητοί μας φίλοι και πατριώτες, σήμερα από το πάλκο της Αστόρια σας παρουσιάζω ένα πιο μεγάλο καθηγητή κλαρινετίστα, τον Μπένυ Γκούντμαν της Ελλάδος, της Μακεδονίας…».
Και στρεφόμενος προς τον Γκαντίνη του είπε:
-«Στην επικράτεια της γης, είσαι εσύ από σήμερα, ο παγκόσμιος Μπένυ Γκούντμαν. Δυστυχώς ο κύριος Τάρρας και εγώ, που καθίσαμε τόσα χρόνια μελετώντας και μαθαίνοντας βυζαντινές νότες και το πεντάγραμμο, δεν είχαμε ούτε καν φανταστεί, ότι πάνω απ΄ όλα χρειάζεται το μεράκι και το ταλέντο, που εσύ κύριε Γκαντίνη είχες κρύψει μέσ’ στα σωθικά σου!!!».
Και αγκαλιάζοντάς τον, πάλι τον φίλησαν, και ο Γκούντμαν του δώρησε μια μπουκαδούρα και ένα καλάμι με το μονόγραμμά του.

Την επομένη ο Στασινόπουλος κτύπησε το κουδούνι του σπιτιού του και του έδωσε τον Εθνικό Κήρυκα, την Ελληνόφωνη εφημερίδα της Νέας Υόρκης, με ολόκληρη σελίδα με φωτογραφίες και την περιγραφή του γεγονότος. Αυτό το δημοσίευμα έδωσε μεγάλη καλλιτεχνική ώθηση στον Γκαντίνη. Άρχισε να ηχογραφεί σε πολλές αμερικανικές εταιρείες, δίσκους 78 στροφών, solo κλαρίνο. Έγινε δε κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ σε δίσκους με solo κλαρίνο. Ηχογράφησε περίπου 300 δίσκους. Για την ιστορία αναφέρουμε, τις αμερικανικές εταιρείες για τις οποίες ηχογράφησε δίσκους και που ο Χαράλαμπος Παυλόπουλος στην Ελλάδα και ο Dino Papa στην Αμερική έχουν στις συλλογές τους.

Με διάρκεια 4 λεπτών και 12 ιντσών: VICTOR, COLUMBIA, OKEY, ORTHOPHONIC, RCA-VICTOR.
Με διάρκεια 3 λεπτών και 10 ιντσών: COLUMBIA, METROPOL, ME-RE RECORDS, PANELLENION, STADART, LIBERTY, NIKH, ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΛΑ και τέλος την δικιά του εταιρεία CANTINIS.

Στις 23 Φεβρουαρίου του 1955 το βράδυ, ο Γκαντίνης με τον Στασινόπουλο βρισκόντουσαν στην Αθήνα μαζί με τον Λάζαρο Ρούβα, τον Γιώργο Παπασιδέρη, τον κλαρινετίστα Κώστα Γιαούζο, τον Γιώργο Ανεστόπουλο και τον Βάιο Μαλλιάρα. Πήγαν δε στο σπίτι του σπουδαίου κλαρινετίστα Καρακώστα, που ήταν άρρωστος με 38 πυρετό και τον πήραν σηκωτό και πήγαν παρέα όλοι σε κάποιο σπίτι της Αθήνας και γλέντησαν μέχρι πρωίας. Το γλέντι αυτό το ηχογράφησαν ο Γκαντίνης με τον Στασινόπουλο. Το πρωί πήγαν τον Καρακώστα σπίτι του και το μεσημέρι ο Καρακώστας απεβίωσε, αφήνοντας το κύκνειον άσμα του, σε δίσκους εξ αλουμινίου με την σχετική εξωτερική απάλειψη της Εταιρείας: AUDIODISK RECORDING BLANNK NEW YORK.

Ο Κώνσταντίνος Γκαντίνης απεβίωσε στις 6 Ιουνίου του 1987 στην Αστόρια της Νέας Υόρκης και ήταν τσιγγάνος. Τον αποκαλούσαν Τσάρλυ ο Μακεδόνας, όπως ο ίδιος απαιτούσε να τον προσφωνούν στις ηχογραφήσεις ή Μπένυ Γκούντμαν της Ελλάδας όπως οι εταιρείες τον διαφήμιζαν ή ο Δάσκαλος όπως οι σύγχρονοί του μουσικοί αποκαλούσαν. Υπήρξε ένας ιδιοφυής κλαρινετίστας, που έπαιζε με 6 διαφορετικά κλαρίνα, δημοτικά, σμυρνέικα αλλά και αστικά τραγούδια της εποχής του με απαράμιλλη δεξιοτεχνία, καλλιτεχνικότητα αλλά και χάρη.

Συγκρότημα Κώστα Γκαδίνη – Σίρμπα Χασάπικο. Ηχογράφηση στην Αμερική γύρω στα 1930.

Ο Ράμπο ακόμα πολεμάει (κοντά) στο Βιετνάμ

Μια που πιάσαμε την κουβέντα για τη σάτιρα, είναι πράγματι αναζωογοννητικό να επιβεβαιώνεται η αλήθεια των άρθρων της uncyclopedia (της αντίστοιχης αγγλικής Φρικηπαίδεια). Εκεί λοιπόν στο λήμμα Rambo αναφέρεται:

Rambo is often found fighting Communists and other Socialists, he thinks he is still fighting in the conflict in Vietnam.

Όταν πήρε το μάτι μου ότι στ’ αλήθεια γυρίζεται ο Ράμπο IV, το μυαλό μου πήγε σε κάποια αποστολή στα σύγχρονα πολεμικά θέατρα του Αφγανιστάν και του Ιρακ. Τελικά όμως ο βετεράνος του Βιετνάμ, Τζον Ράμπο, θα μείνει στα γνωστά γιαυτόν μέρη της Ινδοκίνας και θα αναλάβει να σώσει εθελοντές ιεραπόστολους στη ζούγκλα του Μιανμαρ (Βιρμανία).

Η αρχή του πλοτ είναι πραγματικά εμπνευσμένη. Αντιγράφω απο το in.gr:

Στη νέα ταινία, ο Σταλόνε είναι πλέον συνταξιούχος, ζει στη Μπανκόγκ και εργάζεται ως επισκευαστής σκαφών.

Τελικά και η Αμερική τρώει τα παιδιά της!

Harry Klynn

Το σεκάνς αυτό ξεκίνησε όταν κατέβασα ένα φιλμ με τίτλο “Εις μνήμην Χάρρυ Κλύνν”. Για κακή μου τύχη η εικόνα ήταν χάλια (πώς να χωρέσεις 90 λεπτά βίντεο σε 45 MB;). Έτσι περισσότερο άκουσα κάποια κομμάτια: Το τρέιλερ της υπερπαραγωγής “Βαραβάς” (παρωδία της τσινετσιτά με το Χάρρυ Κλυνν στο ρόλο του Βαραβά να κουβαλάει ένα σταυρό και όταν πέφτει ξερός να φαίνεται το ρολόι, “φοριέται και στο αριστερό, σαν κόσμημα”!). Τη Λιάνα Κανέλη στην κηδεία του Χάρρυ Κλυνν να παίρνει συνέντευξη από Καραμανλή, Παπανδρέου (“Ας είναι πράσινο το χώμα που θα τον σκεπάσει”), Ράλλη (όλοι αυτοί βγαίνουν μέσα από μαύρες μερσεντές εποχής) και Κύρκο (που φτάνει με παπάκι). Τη θρυλική διαφήμιση που ο άντρας τινάζει τη στάχτη από το τσιγάρο στο πάτωμα, η γυναίκα τον ακολουθεί και σκουπίζει και η φωνή λέει: “Για να μην τον παίρνετε από πίσω! Κάντε του μια πίπα… δώρο! Πίπες Νταϊάνα. Υγεία, καθαριότης, αρχοντιά.” Τους οπλαρχηγούς να παίζουνε ΠΡΟ-ΠΟ και το Σωκράτη, το φιλόσοφο, να κάνει μεταγραφή χαφ για ποδοσφαιρική ομάδα!