Hi everybody!

Γεια χαρά! Τι γίνεται;

Παρακάτω

Ωραία… και τώρα τι; Τίποτα… Δε χρειάζεται να υπάρχει κάτι. Κατά κάποιον τρόπο όλα λειτουργούν μέσα, από μόνο τους… αρκεί να ανάψει εκείνος ο σπινθήρας και μετά η αντίδραση θα λειτουργήσει.

Το βλέμμα να κοιτάζει προς τα έξω. Τόσα πράγματα συμβαίνουν εκεί.

Happy hours

Μετά από ένα, ενάμιση χρόνο καθάρισε η λίστα με τα προς δημοσιεύση ποστ. Θα το γιορτάσω με γάλα και τα τελευταία τσιγαράκια, πριν το ξανακόψω. Κάτσε να μείνω και με  το κοντομάνικο, το τιμημένο σα του Νίκου του Αλέφαντου. Έχει φάει κάπνα, έχει ακούσει κλάψα, κουβέντα ότι γουστάρεις, ταινία, μουσική. Καλά δεν είναι ένα το κοντομάνικο, προς θεού… Θέλουμε να βγάλουμε και καμιά γκόμενα. Αλλά είναι ένα σύμβολο. Κοντομάνικος λοιπόν.

Είμαι εγωπαθής, καθαρά πράματα. Τα σώψυχα είναι η δική μου συμμετοχή στη λαϊκή πάλη, αλλά δε γαμείς που λέει και ο Χάρρυ. Άμα βρεις τον εαυτό σου γίνεσαι και πολιτικός, αν πάλι χαθείς στην αναζήτηση καλύτερα που δε βγήκες στο δρόμο να μπερδέψεις και τους άλλους.

Όταν άρχισα να γράφω αυτό το μπλογκ νόμιζα ότι άρχισα να εκδίδω το νέο περιοδικό επανάσταση στην κουλτούρα και τον πολιτισμό. Με σχολιασμό τις επικαιρότητας φυσικά. Ένας λίγο μεγαλύτερος Αλέξανδρος Ανδρικόπουλος (καλά είμαι πολύ μαλάκας, το χω ξεσκίσει το παιδάκι, που δε φταίει κιόλας, αν μαλακίστηκε η Ελευθεροτυπία… anyway Alex no bad feelings σου τη λέω ίσως γιατί μου θύμισες κάτι από την πάρτη μου, οπότε αυτό μας κάνει λίγο mates, έτσι;). Ένας τύπος λοιπόν που είναι και καλά λίγο πιο ψαγμένος επειδή έχει διαβάσει δυο πενιές Έλιοτ, έχει ακούσει Χριστόδουλο Χάλαρη (είναι ωραίος πάντως), είναι ενημερωμένος, σοβαρός (κατάρα) και προβληματισμένος πάνω στην κοινωνική πραγματικότητα. Ο ιδεατός εαυτός (ωραίες φιλοδοξίες!) που έλεγε και μια φίλη. Αλλά για να κλείσω την παράγραφο με Χάρρυ Κλυνν ξανά: “Καλή αυτή η πολιτιστική πρωτεύουσα, αλλά πολύ στεγνή, ρε παιδάκι μου”

Όλα στη ζωή μπαίνουν σε ένα κόντεξτ. Όσο κι αν την έχουμε τεμαχίσει σε σκατοδουλειά, υποχρεώσεις από τη μια και χαβαλές, φίλοι, διασκέδαση από την άλλη και άλλα υποκουτάκια και υποκουτίδια. Ναι, τ’ ομολογώ η φόρμα, η φόρμα με τσαλάκωσε με περιτύλιξε (αναγκαία η χρήση του περί-, εδώ γύρω ολούθε που έλεγε και ο τρελο-Μπρίλης Γκιωνάκης). Όντως έκανα πράματα σε μια ποικιλία σπάνια, αλλά η αδημονία με τη μία να ρουφήξω το κάθετι δε μου άφηνε χρόνο να τα νιώσω, να τα χωνέψω. Διάβασα αυτό έγινα αυτό, άκουσα εκείνο είμαι εκείνο, μου αρέσει η χ γκόμενα έγινα αλτέρνατιβ ή σοφιστικέ ή ρεμπέτης ή ξέρω γω.

Σε αυτό το κόντεξτ ενός ιδεατού λαϊτμοτίφ η κάθε μου λέξη τσαλακωνόταν μέσα σε ένα χρυσό ραπ απ και εντέλει το προϊόν κάτι σαν όλα τα άλλα. Από την ανάπλαση των παίδων μέχρι τις εκπομπές λόγου. Και οι νευρωτικές κρίσεις σβήνω, γράφω τι θα πουν οι άλλοι (ποιοι αλήθεια;), λίγο σαν αδερφή που λεκιάστηκε το πουκαμισάκι της.

Πριν προλάβω το μπάστα όμως, έκατσα, τα παιξα… παραιτήθηκα. Ήταν ένα πρωί μετά από 5-6 ουίσκια και 2-3 τζιν τόνικ σκέτα χωρίς πάγο που είπα την ατάκα “Αν θέλεις να εξαφανιστώ, εξαφανίζομαι εδώ και τώρα και δε με ξαναβλέπεις”. Μου είπε χαλαρά ότι δεν υπάρχει λόγος να εξαφανιστώ γιατί είμαστε φίλοι. Right. That’s what I was looking for.

Όταν γύρισα σπίτι γύρω 6 και αφού πλακώθηκα 2 ώρες στο Civilization II είχε έρθει η ώρα να πέσω να πεθάνω. Φυσικά τότε δεν καταλάβαινα και τα είχα πάρει με τον εαυτό μου, γιατί θεωρούσα ότι έκανα μαλακία κίνηση. Θα επιστρέψω στο σημείο αυτό. Έπεσα λοιπόν στο κρεβάτι μου βιώνοντας την απόλυτη αφυδάτωση, ψυχική αφυδάτωση. Παλία που ήμουν άνθρωπος του θεού κάτι τέτοιες ώρες έφερνα στο μυαλό μου τον καλό Χριστούλη που έχυσε το αίμα του για να ξεπλύνει τις αμαρτίες του κόσμου. Τώρα όμως που είχα πάψει να αντιλαμβάνομαι το αίμα του Χριστούλη ως ιαματικό λουτρό ένιωθα ένα παγωμένο σύστημα ατόμων και κενού να με περικλείει και κάτι σοβιετικές μηχανές να αγκομαχάνε στο μπαγκράουντ.

Παλιότερα όταν ήμουν in the blues κατεύφευγα σε μια ψιλοκαινούργια θεωρητική κατασκευή, κάτι είχα κάνει λάθος στη φόρμα και γιαυτό είχα εξωκοίλει μπλα μπλα μπλα. Τώρα όμως είχαν τελειώσει περίπου όλες. Δεν υπήρχε άλλη πρόχειρη. Πες μια να σου πω αν δεν την έχω δοκιμάσει. So that was the end.

Αυτή η ηρωική και βαθιά δραματική στιγμή είναι το πέσιμο της αυλαίας του χαρωπού βαριετέ ενός καλο- κακομαθημένου τέκνου της μεσαίας νεοελληνικής τάξης με εκπαιδευτικές ευαισθησίες. Η οχύρωση μου ήταν μια κρούστα, μια επιφάνεια κάτω από την οποία υπήρχε απλά το φαράγγι για τον Τάρταρο κοινώς το τίποτα.

Αυτή είναι και η ουσία της αφυδάτωσης. Όχι τελικά η όποια μαλακία της ατάκας (ποιος δεν αυνανίστηκε εν τέλει), αλλά η αβάσταχτα λάιτ κατασκευή του “I disappear” που ισοπεδώνεται από την εξίσου χαρωπή κατασκευή της ατάκας “always open for new friends”. Lightness εις την νιοστή. Ελαφρότης ισοπεδωτική ενός ντεμεκ πολυσύνθετου ψυχοπνευματικού κατασκευάσματος (επιρροή από Γιανναρά, αθάνατος! και κολλημένος στην ορθόδοξη μεταρρύθμιση που ποτέ δεν έγινε).

Σαν το τέλος του επίπεδου κόσμου φανερά πια τα όρια του γράψε, σβήσε, γίνε λογοτέχνης, δημοσιογράφος, ιν, άουτ, γκολ, οφσαϊντ. Γινε κάτι, υιοθέτησε κάτι, κάνε αυτό, εκείνο το άλλο. Ο μεγάλος δικτάτορας. Στο ζεν δεν φτάνεις με το να σκέφτεσαι λέει ο Ντόγκεν, ο ζεν μάστερ. Φτάνεις με το να υπερβείς τη σκέψη. Και πώς την υπερβαίνεις ρε μεγάλε, του λέει ο μαθητής του. Και απαντάει ο ζεν μάστερ, πηγαίνοντας πέρα από τη σκέψη. Φέξε μου και γλίστρησα από τη μια, αλλά πάνσοφο από την άλλη.

Να τος πάλι ο καταραμένος πειρασμός. Έλα Κηρουλάριε, φάρε του πνεύματος, βγάλε τσακ πατ ένα συστηματάκι για να γίνει η ζωή μας τέλεια και χωρίς έγνοιες. Μπάστα! Σάσα Μπάστα (δεν το κάνω για να ανεβάσω την επισκεψιμότητα). Όχι, λέει ο Κηρουλάριος… Εν οίδα ότι ουδέν οίδα. Α, ρε Σωκράτη σούπερ σταρ!

Άντε κοίτα λιγάκι τη δουλειά σου, ασχολήσου χαλαρά με το κορίτσι, κάνε και λίγη γυμναστική… γράφε και κανά ποστάκι. Δε βιαζόμαστε.

Αδηφάγε Θεσσαλονικεύ!

Σουπερμάρκετ

“Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ένα σουπερμάρκετ, όπου μπορεί να έρχεται όποτε θέλει και να ψωνίζει τζάμπα.”
Θόδωρος Πάγκαλος

Δεν ασχολούμαι με την πολιτική διάσταση της ατάκας αυτής, αλλά μου ήρθε μια φλασιά σε επίπεδο προσωπικό.

Οι φορές δηλαδή που κάποιος σκάει μύτη ζητάει κάτι, ο,τιδήποτε, το παίρνει και μετά την κάνει χωρίς αντίτιμο. Δεν πάει έτσι. Πρέπει να πλερώσεις, κύριε.

Ακόμα κι αν είσαι ευπαρουσίαστος.

Κάτω από την επιφάνεια

Πώς φτάνεις; Με πέντε ωραίες λέξεις; Παρεμπιπτόντως, ανυπερθέτως, υπολανθάνω, εμφιλοχωρώ, ενσκήπτω; Με κανά δυο ακαταλαβίστικες φράσεις για μια μετουσίωση, μια μεταμόρφωση, και κάποια μαγικά βοτάνια; Με δυο εικόνες από τη φύση αντιγραμμένες από το ημερολόγιο του National Geographic; Η βλέποντας δυο αλτέρνατιβ προγράμματα στην τηλεόραση; Μπορεί να συζητάς και με τις ώρες στον καφενέ ή να διαβάζεις μπλογκς. Στην ίδια επιφάνεια κινείσαι.

Δε με νοιάζει μία η αισθητική αυτών που γράφω. Τώρα καταλαβαίνω στ΄αλήθεια τι θα πει καθωσπρεπισμός. Θα πει να μην καταλαβαίνεις καν ότι είσαι βαρετά καθωσπρέπει. Καθωσπρεπισμός είναι επίσης να το παίζεις αντι-, αλτέρνατιβ, το ίδιο μπανάλ σαν τον πιο κλασικό γιάπι. Τα βαρέθηκα όλα αυτά, βαρέθηκα τον εαυτό μου. Την τρελή κοινοτοπία. Όχι δε θα αυτοκτονήσω, αυτό είναι σίγουρο.

Μονάχα να μπορούσα να το έσβηνα για λίγο. Το μυαλό μου κάνει συνήθως τόση φασαρία που με δυσκολία μπορώ να ακούσω την πραγματικότητα.