Μαλακίες

Γιατί δε γράφω, άραγε;

Μήπως γιατί έχω γράψει ένα κάρο μαλακίες; Μήπως γιατί ξεφτύλισα τα πάντα για να καλύψω το ναρκισσισμό και την ανασφάλειά μου; Μήπως γιατί είμαι ένας χαβαλετζής, ένας απλός καλοπερασάκιας;

Ένιωσα κάτι από αυτά που έγραψα ή μήπως είμαι ένας πίθηκος; Ξέρω στ’ αλήθεια τι μου γίνεται;

Και πάλι την ώρα που τα γράφω αυτά φοβάμαι μήπως γίνομαι πολύ αυστηρός, μήπως τα παραλέω, μήπως είμαι αντιδραστικός… Μαλακίες. Ας γίνω. Είναι τόσες πολλές οι φορές που όλοι μας, όλοι μας γινόμαστε τόσο μαλθακοί που επιτέλους ας το τραβήξουμε λίγο και από την άλλη πλευρά.

Ήρθε μοιραία η στιγμή που ξεφούσκωσα, τα υπέροχα συναισθήματά μου εξατμίστηκαν όπως η ποίηση των παρνασσιστών, οι αρχαίοι μου ναοί γκρεμίστηκαν κι εγώ έβαλα τα κλάματα όπως το παιδάκι που χάλασε το τελευταίο του παιχνίδι. Στην τρυφερή ηλικία των 26, μικρό αμούστακο αγόρι δηλαδή, άγομαι και φέρομαι από μπούρδες… Τα ‘χω παίξει… σε μια ψιλοπαιγμένη πραγματικότητα, ασφαλώς, ένα λούνα παρκ ψυχώσεων κακομοιριασμένων ανασφαλών υπάρξεων.

Άντε σταμάτα τώρα να γράφεις. Είπες ήδη φοβερές σοφίες. Πάνε τώρα πάλι έξω να ψευτοασχοληθείς με τα πάντα, να ψευτοζήσεις και φυσικά σα κουταβάκι να πλησιάσεις την καινούργια γκόμενα που σου άρεσε, πλάθοντας μες στο μυαλό σου την καινούργια σου ζωή σε κάποια άλλη πόλη του κόσμου.

Πρόβλημα στρατηγικής

Πώς κάνεις μια γυναίκα να χωρίσει; (Δεδομένου ότι δείχνει να σε πάει.)

Γιατί γράφουμε;

Ανακατεύτηκαν και θόλωσαν τα νερά της ελληνικής μπλογκόσφαιρας. Αυτό που λένε στα κανάλια εγκλήσεις και αντεγκλήσεις. Δεν είναι να απορεί κανείς.

Για να καταλάβουμε αυτά που λέμε πρέπει να καταλάβουμε πώς ζούμε, ποια είναι η καθημερινότητά μας. Αυτή φτιάχνει το περιεχόμενο και το ιδίωμά μας ακόμα. Εκεί, μέσα στο κοινωνικό σύστημά, είναι οι απαντήσεις. Καθώς λοιπόν η κοινωνία πέρασε απότομα και ανοργάνωτα στην καινούργια εποχή, η ανώμαλη αυτή διαδικασία άφησε τον κοσμάκη αποπροσανατολισμένο και ταλαιπωρημένο. Μέχρι να καταλάβουμε τι συμβαίνει, ο λόγος έχασε τα σημεία αναφοράς που είχε πριν και αγκομαχώντας ακολουθεί τα καινούργια τρεντς. Πάει η πλέον η συσπείρωση, το κοινό αίτημα, πλέον ο λόγος είναι απολογητικός της ατομικής μας στάσης. Γράφουμε δηλαδή περισσότερο για την πάρτη μας μέχρι και αυτιστικά, ώσπου δε μας καταλαβαίνει κανένας άλλος.

Επειδή όμως η ανάγκη να ανήκουμε σε μια ομάδα υπάρχει πάντα, είναι θεωρώ μια φυσική ανάγκη, ομαδοποιούμαστε εύκολα σε κάθε αφορμή (άλλοτε επαρκή, άλλοτε όχι τόσο) για να διαλυθούμε το ίδιο γρήγορα μετά και να βρεθούμε απέναντι σε αυτούς που μέχρι τότε ήταν μαζί μας. Η ευκαιριακή αυτή αντιμετώπιση δεν θα μας δώσει όμως την ικανοποίηση. Ούτε της έκφρασης, ούτε της παρέας.

Φταίει βέβαια εδώ και η εκπαίδευσή μας. Στο σχολείο μαθαίνουμε να αντιμετωπίζουμε το λόγο λες και είναι κάτι μεταφυσικό, ο θεός του Ιωάννη και του Χέγκελ, η ανώτατη έκφραση του ανθρώπου ή το απόλυτο επαναστατικό εργαλείο. Μπερδευόμαστε έτσι ακόμα περισσότερο, καμωνόμαστε όταν γράφουμε πώς υπηρετούμε ένα ιδανικό, ότι είμαστε κι εμείς οι αγωνιστές με τις πένες, σ’ όποιον αγώνα και να τάσσομαστε. Και όπως κάθε αγώνας, έτσι και αυτός χρειάζεται πάθος.

Εδώ είναι και η στιγμή για την απλοποίηση. Ό,τι στη ζωή μου δίνει ισορροπία και ικανοποίηση, αυτό θα πω και θα το πω στο ιδίωμα που μου βγαίνει φυσικά. Και άμα μείνω σταθερός σε αυτό θα βρώ και τους φίλους μου. Δεν είναι σκοπός να επηρεάσω, γιατί τα λόγια δε φτάνουν, αν οι συνθήκες δεν είναι ταιριαστές, οπότε πέφτει και η πρεμούρα (ψευδαίσθηση) ότι ο κόσμος αλλάζει με τα λόγια. Αν πάλι επηρεάσω τότε σημαίνει ότι έπιασα κάτι σωστά -με την πένσα ας πούμε -βγήκα από το μικροκοσμό μου, έπιασα τον παλμό. Αλλά αυτό έχει να κάνει με την αντίληψη και την πράξη και όχι με το μελάνι που έχω καταναλώσει.

Ο λόγος στην ελληνική μπλογκόσφαιρα μοιραία θα είναι κοντά στο δημόσιο λόγο που αρθρώνεται στην κοινωνία. Αν βρούμε τα προβλήματα της εύστοχα, με τη σωστή ματιά, θα βρούμε και τι φταίει στα λόγια μας.

Η γλυκιά εκδίκηση της σάτιρας

Απόσπασμα από τα εις εαυτόν… (το βιβλίο θα γίνει πλατινένιο μετά το θάνατο μου)

Έπεσες στην παγίδα, Κηρουλάριε, χωρίς να το καταλάβεις. Να ρίξουμε και το μερίδιο στην κακούργα κοινωνία, ναι. Dishonorable society…. Σύμφωνοι, από μικρό παιδί δούλευες οικοδομή και κουβάλαγες σάκους με τσιμέντα. Μετά στα εφηβικά σου χρόνια σε βάλανε να ακούς έντεχνο καταναγκαστικά. Ήρθε και ο Ελύτης σε χάλασε, για να μην πούμε για τον Έλιοτ που ακολούθησε. Συν το ενάμισι εκατομμύριο διατάξεις που εμβόλισαν μες στον εγκέφαλό σου. Έφαγες βέβαια στη μάπα και όλο το νεοελληνικό τρεντιλίκι που σε συνδυασμό με τις επιφυλλίδες του Χρήστου Γιανναρά και το Ριζοσπάστη δημιούργησε ένα εκρηκτικό μείγμα. Ήρθες μετά στη Γερμανία, σε μαστιγώνανε νύχτα μέρα οι ναζί. Τραγικές περιστάσεις. Έχεις και ένα δίκιο να πεις ότι πολλοί ανθρώποι σε βάλανε σε σκέψεις, αλλά λίγοι σε μάθανε να χαίρεσαι ή μάλλον το πώς να χαίρεσαι.

Απάντηση στον Άλκη Στ.

Μετά από δυό μήνες κάθομαι ξανά μπροστά στην οθόνη, άνετος να γράψω. Όχι, δεν πέρασα το ενδιάμεσο σε τζαμαϊκανή βίλα, όπως συνήθιζε ο Ίαν Φλέμινγκ. Κάτι μάζεψα κι εγώ από ιδέες, ίσως όχι εφάμιλλες του Casino Royale, αλλά ικανές  για να γράψω καμιά αράδα. Νιώθω βέβαια λίγο αποξενωμένος από το ψηφιακό περιβάλλον, ίσα που έκανα μια γρήγορη γύρα στα μπλογκς που έχω τσεκάρει. Ψάχνω κάπως να βρω το ρυθμό μου, όπως συνήθως τέτοιον καιρό. Εντωμεταξύ είχα χρόνο να χωνέψω το σχόλιο του Άλκη Στ. (Στέα;) για το γλωσσικό μου στυλ. Καλά τα λες, Άλκη. Κάπου με χάλασαν κι εμένα τα νομικά, κι ας είχα το νου μου.