Ένα πολύ όμορφο ρεμπέτικο του Βαγγέλη Παπάζογλου που ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά το 1935 στην Αθήνα. Ερμηνεύει η Ελευθερία Αρβανιτάκη. Από την εκπομπή της ΕΡΤ “Εις ανάμνησιν στιγμών ελκυστικών”.

Βαρέθηκα τον κόσμο πια καλόγρια θα γίνω
Κι απάνω σε ψηλό βουνό μονάχη μου θα μείνω
Στα μαύρα το κορμάκι μου για πάντα θα το ντύσω
Τη φλόγα π’ έχω στην καρδιά, ψεύτη ντουνιά, ίσως και την εσβήσω
Καλόγρια θε να γενώ να μπω σε μοναστήρι
Και θα αρνηστώ για πάντα πια, ε ρε ντουνιά, πόρτα και παραθύρι
Θα πα να βρώ ηγούμενη να μοιάζει σαν και μένα
Να κλαίω εγώ για κείνηνε και κείνη για τα μένα

Όταν τη θέση της Αβάνας, που σε συντρόφευε στο βραδινό σου φανταστικό περίπατο, παίρνει σιγά σιγά ένα χαμομήλι αναρωτιέσαι αρχικά αν παραιτείσαι από την επιδίωξη της Transzedenz για να κατασταλάξεις με ασφάλεια στο χώρο των συμβάσεων. Αν όμως έχεις πραγματικά ποτιστεί από την Αβάνα και δεν την έχεις μεταβολίσει, αυτή κυλάει ακόμα στο αίμα σου. Βρίσκεται μέσα σε αυτό το χαμομήλι ή μπορεί κιόλας να είναι αυτό το χαμομήλι. Τότε εύκολα, αβίαστα υπερβαίνεις τον υλικό σου χώρο και πάνω στη μπέρτα του δικού σου Μεφίστο ίπτασαι και θεωρείς βουνά ντυμένα στην ομίχλη, καλυμμένα με πυκνό βαθυπράσινο δάσος, εκεί όπου φύεται το “χαμέμηλον” που ηχεί στ’ αυτιά σου.

Και ντ’ έπαθες χαμέμηλον
Και στέκεις μαρεμένον
Γιαμ η ρίζα σ’ εδίψασεν
Γιαμ ο καρπό σ’ ελάεν
Γιαμ ασά χαμελόκλαδα σ’
Κανέναν εζαλίεν
Νια η ρίζα μ’ εδίψασεν
Νια ο καρπό μ’ ελάεν
Νια ασά χαμελόκαδα μ’
Κανέναν εζαλίεν
Έναν κορίτσ’ κι έναν παιδίν
Ση ρίζα μ’ εφιλέθαν
Εποίκαν όρκον κι όμοισμα
Να μη εφτάν’ χωρισίαν
Ατώρα εχωρίγανε
Γιαμ έχω ασό κρίμαν

Παρασκευή και 13 συντονιστείτε στις 23:00 ώρα Ελλάδος στον

OFFRADIO

και ακούστε κάτι καλό!

Συνέντευξη του Ηλία Πετρόπουλου στο Παρίσι που προβλήθηκε από τo μακεδονικό κανάλι ΜΤB.

Μέρος Α’

Μέρος Β’

Στη συνοπτική αυτοβιογραφία του στην ιστοσελίδα nobelprize.org ο Alexandr Solzhenitsyn αναφέρει ότι οι υποσχέσεις για άρση της λογοκρισίας από το ΚΚΣΕ τον οδήγησαν το 1962 -λίγα μόλις χρόνια μετά την απελευθέρωση του από τα γκούλαγκ- να εμφανίσει κάποια έργα του στο σοβιετικό κοινό. Η γρήγορη απόσυρση και απαγόρευση τους φάνηκε να τελειώνουν μια για πάντα τη συγγραφική του καριέρα. Όμως το γεγονός αυτό αποτέλεσε το έναυσμα, ώστε ο Ρώσος συγγραφέας να συνεχίσει τη συγγραφή πιο αποφασιστικά και να γίνει ένα σύμβολο ενάντια στην καταπίεση. Ο ίδιος γράφει:

During all the years until 1961, not only was I convinced that I should never see a single line of mine in print in my lifetime, but, also, I scarcely dared allow any of my close acquaintances to read anything I had written because I feared that this would become known. Finally, at the age of 42, this secret authorship began to wear me down. The most difficult thing of all to bear was that I could not get my works judged by people with literary training. In 1961, after the 22nd Congress of the U.S.S.R. Communist Party and Tvardovsky’s speech at this, I decided to emerge and to offer One Day in the Life of Ivan Denisovich.

Such an emergence seemed, then, to me, and not without reason, to be very risky because it might lead to the loss of my manuscripts, and to my own destruction. But, on that occasion, things turned out successfully, and after protracted efforts, A.T. Tvardovsky was able to print my novel one year later. The printing of my work was, however, stopped almost immediately and the authorities stopped both my plays and (in 1964) the novel, The First Circle, which, in 1965, was seized together with my papers from the past years. During these months it seemed to me that I had committed an unpardonable mistake by revealing my work prematurely and that because of this I should not be able to carry it to a conclusion.

It is almost always impossible to evaluate at the time events which you have already experienced, and to understand their meaning with the guidance of their effects. All the more unpredictable and surprising to us will be the course of future events.

From, Nobel Lectures, Literature 1968-1980, Editor-in-Charge Tore Frängsmyr, Editor Sture Allén, World Scientific Publishing Co., Singapore, 1993

Νιώθεις για μια στιγμή μετέωρος. Ένας ηλεκτρικός φόβος σε ανατριχιάζει. Μα έπειτα αιωρείσαι ελεύθερος. Δεν είσαι πλέον μια μαριονέτα. Νόμιζες πριν ότι ήξερες όλες σου τις κινήσεις, τα όρια σου. Τα σχοινιά ήταν οι ερμηνείες σου. Αλλά τώρα τα έχεις κόψει. Μπορείς να κάνεις αυτό που θέλεις.

Γεια χαρά! Τι γίνεται;

Created by Cody Richeson in the style of David Lynch

Ωραία… και τώρα τι; Τίποτα… Δε χρειάζεται να υπάρχει κάτι. Κατά κάποιον τρόπο όλα λειτουργούν μέσα, από μόνο τους… αρκεί να ανάψει εκείνος ο σπινθήρας και μετά η αντίδραση θα λειτουργήσει.

Το βλέμμα να κοιτάζει προς τα έξω. Τόσα πράγματα συμβαίνουν εκεί.